Bragi Proëzie

WIT LICHT

WIT LICHT

Ik zoek een gids, die mij heel expliciet, de weg kan wijzen, tijdens mijn reizen, door het steeds groter wordende grijze gebied. Daar waar vroeger kleuren spraken, mij met hun pracht wisten te raken, puur in schoonheid, is grijs gekomen voor kleur, is zwart superieur, en vergrauwd de wereld snel, waarschijnlijk voor altijd, als in een niet geschilderd aquarel. Zwart is het nieuwe wit, kleuren zijn exit, ik zie slechts desinteresse dat reflecteert, mij leert, dat de sprankelende helderheid langzaam zwicht, voor de matheid in het vitale licht. Mensen schuifelen blind langs koud beton, kijken niet op en kijken niet om, stappen niet uit hun virtueel circuit, waardoor vrolijkheid oogt als hypocriet. Geef je hand en word mijn gids misschien, help mij door het grauwe leven, om ons weer in het licht te begeven, weer vrolijke kleuren te zien. Laat anderen het zwart beleven, als zij zich niet meer in het licht willen begeven, lopen wij wel samen doelgericht, door de kleuren van het witte licht.

Bragi ’18