CLOSE UP: KOEN WAUTERS

Tienermeisjes lagen aan zijn voeten in Nederland en België, muzikaal behoorden ze bij het beste wat de Lage Landen te bieden hadden. Concerten zorgden steevast voor enkele tientallen flauwgevallen tienermeisjes en boven menig meisjesbed hing een poster met zijn kenmerkende gezicht. Koen Wauters, lead zanger van de Vlaamse band Clouseau, behoort nu zo’n dikke drie maanden tot de vijftigers. De aimabele Belg is echter niet alleen officieel ‘Abraham’, zijn Vlaamse popband Clouseau bestaat ook reeds dertig jaar en, misschien wel het allerbelangrijkste voor Koen, hij is alweer vijftien jaar samen met zijn vrouw Valerie de Booser. Terwijl de Belgische zanger, bekend van de hits ’Daar gaat ze’ en ’Domino’, in Nederland al bijna twintig jaar geen echte successen meer heeft, wordt hij in eigen land daarentegen nog steeds onbetwist door zijn fans als een absolute cultheld aanbeden. Koen Maria Gaston Wauters, geboren in Halle op 17 september 1967, maar samen met zijn drie broers en twee zussen opgegroeid in Sint-Genesius-Rode. Als kind was Koen dol op voetballen. Een carrière als profvoetballer zat er echter niet in omdat hij problemen kreeg met zijn knie. In 1984 kwamen Koen en zijn broer Kris bij de groep Clouseau van Bob Savenberg en werd hij het boegbeeld van de groep. Hun eerste single was ‘Brandweer’. In 1989 brak de groep door met de single ‘Anne’ en werd Koen bekend. In 1991 werd de groep door de BRTN uitgekozen om België te vertegenwoordigen op het Eurovisiesongfestival met het lied ‘Geef het op’, waarmee ze op de zestiende plaats eindigde.

Toen VTM in 1989 werd opgericht werd Koen Wauters daar presentator. Hij presenteerde er onder meer programma’s als: ‘De Super 50’, ‘Familieraad’, ‘Kriebels’, ‘Binnen zonder bellen’, ‘Wedden dat?’, ‘’t Is maar tv’, ‘1 tegen 100’ en ‘Hi5’. Daarnaast werd Wauters samen met zijn broer Kris het gezicht van ‘Idool’ en presenteerde hij ‘X-factor’, waarbij broer Kris in de jury zat. In België is Koen Wauters dezer dagen inmiddels belangrijker dan het Belgische koningshuis. Op de diverse televisiezenders verschijnen interviews en documentaires over de succesvolle zanger en tv-presentator die ook nog altijd naast zijn twee jaar oudere broer Kris het bepalende gezicht van de band Clouseau is. Naast een carrière als tv-presentator is hij voor het vijfde jaar op rij coach bij ‘The Voice van Vlaanderen’ en speelde hij mee in de Nederlandse ‘Gooische Vrouwen’ film als de seksverslaafde ‘Jean-Philip’. Eerder was hij ook al te zien in ‘My Blue Heaven’ uit 1990 en ‘Intensive Care’ uit 1992. Na twee relaties, met Babette van Veen en Dagmar Liekens, leerde hij in juni de toenmalige MTV-presentatrice Carolijn Lilipaly kennen. Op 22 december 1998 trouwde hij in het geheim met haar op het eiland Sint Maarten. Dit huwelijk wisten ze een half jaar lang voor de pers verborgen te houden, maar na drie jaar was het huwelijk voorbij. Eind 2002 kreeg Koen een relatie met Valerie De Booser, met wie hij op 17 juli 2004 trouwde. Ze kregen samen twee kinderen, een dochter en een zoon. Een van zijn grote hobby’s is racen. Hij deed twaalf keer mee aan Parijs-Dakar waarvan hij er tien heeft uitgereden. De laatste keer was in 2012 waar hij als 56ste eindigde in het klassement. Verder is hij samen met zijn broer Kris actief in de Belcar competitie met hun eigen team KRK Racing. Op 10 mei 2009 won hij voor het eerst een wedstrijd voor het Belgisch GT-kampioenschap op het circuit van Spa-Francorchamps. Volgens Thierry Debels is Koen Wauters de op één na rijkste zanger van België met een vermogen van ruim vijf miljoen euro. Hiermee is hij ‘slechts’ 1,6 miljoen euro ‘armer’ dan de absolute nummer één, Gert Verhulst. Al met al genoeg stof om een boeiend gesprek aan te gaan met lead zanger van de band Clouseau, tv-presentator, jurylid, Voice van Vlaanderen coach, acteur én familieman Koen Wauters.

Wat heb jij precies met Spanje?
“Ik ben er heel vaak gekomen, veelal voor vakanties, maar de laatste jaren een stuk minder. Maar Spanje heeft zeker een speciaal plaatsje in mijn hart. Ik hou van de relaxte mentaliteit van de mensen. Alsof het woord ‘Stress’ daar nog moet worden uitgevonden. Het heerlijke eten, gezellige terrasjes en ja, het weer is natuurlijk ook niet echt slecht in Spanje hè?”

Met welke muziek ben jij opgegroeid?
“Ik ben de jongste van zes, dus ik nam als vanzelfsprekend alle muziek van mijn broers en zussen over. Bob Dylan, Abba, The Police, Billy Joel, The Eagles, Queen, France Gall, noem maar op. Ik slorpte echt alles op. Er zat ook wat klassiek bij van onze pa en kerkmuziek. Wij zijn thuis namelijk katholiek opgevoed en iedereen zong in het kerkkoor.”

Had ‘Clouseau’ ook in dat rijtje namen kunnen staan? Als je niet zelf de zanger was geweest bedoel ik dan.
“Ja, dat denk ik wel hoor. Onze allereerste plaat zou ik toch in huis gehaald hebben. Misschien dat ik afgehaakt zou hebben in de loop der jaren. Onze tweede cd was minder goed, de derde ook eigenlijk. Maar overall zijn er dingen die echt mogen gehoord worden. En natuurlijk hou ik van het genre, anders zouden we het niet brengen. Mijn broer Kris en ik waren tieners in de jaren ’70. Wij willen blije mensen voor ons zien op een concert. Af en toe een nootje zijn in het grote geschiedenisboek der muziek uit de Lage Landen vinden wij ook wel plezant. Ik kan zelf echt ontroerd worden door muziek, zeer zeker, maar als je werkelijk de haartjes van mijn arm wilt zien rechtkomen, moet je me aan alcohol laten ruiken. Ik kan daar niet tegen, ik lust het niet. Heel af en toe drink ik iets, gewoon om mee te doen, maar ik zal het wel nooit lekker gaan vinden.”

Dus een drinker ben je niet, maar wel een roker?
“Ik heb heel veel gerookt, dat was toen normaal. Maar toen ik veel ging sporten ben ik gestopt. Het was voor mij niet logisch om bij het sporten flink mijn best te doen om mijn hartslag naar beneden te krijgen om dan ’s avonds weer flink te gaan zitten paffen. Maar hoewel ik al enige jaren gestopt ben, heb ik nog steeds de momenten dat ik denk ‘nu zou ik er wel eentje lusten’. Mijn grote probleem met roken is ‘Dakar’. Dat is een link in mijn hoofd. Als ik denk aan de Dakarrace, of ik zie alleen nog maar een duin, dan steek ik bij wijze van spreken een sigaret op. Hoewel ik dus gestopt ben, rook ik in Dakar altijd. Maar als ik dan weer op het vliegtuig stap, stop ik ermee. Zalig! Je hebt die druk niet meer op je borst, zo voelt dat bij mij.”

Je lijkt me een gevoelsmens die zich niet schaamt voor zijn tranen. Wanneer heb je de laatste keer gehuild?
“Ik heb regelmatig vochtige oogjes. Bij een zielig verhaal op tv bijvoorbeeld. Ik ben echt een emotioneel persoon. Ik was ook enorm emotioneel toen wij onze kinderen kregen bijvoorbeeld. Dat raakt mij dan heel erg. Ook als ik naar een beetje zielige film kijk voel ik soms direct tranen opborrelen. Dat komt dan vanzelf. Maar er is natuurlijk een verschil tussen zo’n opwelling krijgen en echt huilen. Maar ik huil, denk ik althans, gemakkelijk een paar keer per jaar.”

Vind je het niet jammer dat Clouseau nu minder populair is in Nederland?
“Natuurlijk is het spijtig dat Clouseau vergeleken met destijds minder populair is in Nederland. Toch draag ik de fans nog steeds een heel warm hart toe. Maar op een gegeven moment was de koek, wat Nederland betreft, gewoon op. In Nederland is er, vergeleken met Vlaanderen, ook een veel groter aanbod van Nederlandstalige artiesten en er blijven maar nieuwe artiesten bijkomen. Dus in die scene is er enorm veel concurrentie bijgekomen en dan maakt het niet meer uit of er wel of geen Clouseau is.”

Hoe was het om aanbeden te worden?
“Het was bijna absurdistisch hoe jonge meisjes destijds op mij reageerden. Dat was ongekend, echt overdreven wat er gebeurde. Ik herinner mij een optreden in Leeuwarden toen er bijna honderd meisjes flauwvielen en een groot aantal zelfs in ziekenhuizen belandden. Elke minuut minimaal één meisje, negentig minuten lang. De frontstage bestond toen nog niet, er was geen fysieke afstand tussen ons en het publiek, en dus werden al die meisjes afgevoerd óver het podium, tussen de bassist en de gitarist door. We hebben zelfs de blote borsten van agenten gesigneerd. In ruil dat ze ons niet op drank gingen controleren en een vrije aftocht na een concert beloofden, hahaha. De keerzijde was dat we vooral bekend werden door hysterische vrouwen en minder door onze muziek. We genieten dan ook de afgelopen twintig jaar meer van onze optredens, dan de eerste tien. Iedereen ging er destijds ook vanuit dat we een eendagsvlieg waren met die zwermen meisjes om ons heen. Dat is achteraf toch anders gelopen, want we zijn er na dertig jaar nog steeds!”

Dus niet echt genoten van die periode?
“Die eerste jaren waren zo druk dat ik uiteindelijk van niets genoten heb. Het was alsof we op een sneltrein zaten die maar blééf voortrazen. Je kon niet even uitstappen om het allemaal eens van op een afstand te bekijken. Oude beelden terugzien is surreëel: dat ben ík niet, die daar staat te zingen. Het is een jonge gast, en hij lijkt op mij. Maar ik ben het niet. Door die niet te bedwingen populariteit werden we gedwongen ons af te schermen van de fans. Dat ging gewoon niet anders, met als resultaat dat we op den duur alleen nog met elkaar praatten. Dag in, dag uit zaten wij op elkaars lip. We ontwikkelden zelfs een eigen taaltje, een gevoel voor humor waar niemand nog iets van begreep. Maar uit de cocon stappen was geen optie. Op een ochtend trok ik mijn gordijnen open en zag ik de tenten van de meisjes die op mijn gazon hadden overnacht. En dan dat voortdurende commentaar op alles wat je doet of zegt, verwarrend, hoor. Op den duur twijfel je aan alles en iedereen. Dus van genieten was toen geen sprake. We leefden ons leven en dat was het.”

Je lijkt nu een andere, minder hectische weg te hebben ingeslagen.
“Klopt, die hectische periode ligt, gelukkig, inmiddels ver achter mij. Maar de geschiedenis van Clouseau zal nooit worden uitgewist en naast de jongens van ‘Doe Maar’, ‘Toontje Lager’ en de ‘Frank Boeijen Groep’ hadden we in die jaren toch maar mooi onze eigen plekje in Nederland veroverd.”

Binnenkort starten jullie de jubileumtour ‘Clouseau 30’. Kan je dat allemaal nog wel aan, als vijftiger?
“Ik heb zoveel energie en voel me nog steeds als een vent van 28 jaar. Overigens had ik er veel meer moeite mee toen ik veertig werd. Dat was voor mij echt een drempel die ik over moest. Ik voelde me toen echt ineens een oude kerel. Ik hing destijds soms dagenlang in de sportschool rond om mijn lijf ‘in shape’ te houden. Nu ik vijftig ben, berust ik daar in.”

Je was ooit een vrouwenmagneet. Hoe was dat om zo in de belangstelling te staan van het andere geslacht?
“Het lijkt misschien zo dat ik steeds een andere relatie had, maar dat valt in werkelijkheid heel erg mee. De eerste relatie die echt in de publiciteit kwam was met Babette van Veen. Ik leerde Babette kennen en er was meteen een klik. Aan Babette heb ik dan ook slechts goede herinneringen. We hebben het destijds geprobeerd en ik zal mijn hele leven met veel respect over haar praten. Minder leuke herinneringen heb ik aan mijn huwelijk met Carolijn Lilipaly, die presentatrice was bij MTV. D at huwelijk is een grote fout in mijn leven geweest. Het was een farce, en ik werd geleid door blinde verliefdheid. En meer wil ik er niet over kwijt.”

En Hilda van der Meulen?
“Toe maar, meneer heeft zijn huiswerk gedaan, hahaha. Komen er in het kader van jubilea en terugblikken nog meer verrassingen aan de oppervlakte drijven, of was dit het? Hilda was destijds mijn lief. Ik vond haar echt de schoonste madam van de wereld. We waren kortstondig enorm verliefd, maar op een dag was die enorme verliefdheid ineens voorbij. En zal ik jou nu eens een groot geheim verklappen? Het nummer ‘Hilda’ is inderdaad aan haar gewijd.”

Maar nu ben je alweer 15 jaar samen met je vrouw, Valerie de Booser. Heeft zij rust gebracht in je leven?
“Ik ben nog steeds enorm gelukkig met Valerie. We hebben twee prachtige kinderen, Zita van 12 en Nono van 11. Ze zijn echt alles voor me. Ik vind het zo fascinerend om te zien hoe zij zich ontwikkelen en nog gaan ontwikkelen de komende tien jaar. Dat vind ik vele malen belangrijker dan hoe mijn carrière er in 2027 uit zal zien. Ik ben veel meer een familieman geworden. Ondanks de erg drukke agenda ben ik in rustiger vaarwater terechtgekomen. Ik geniet van mijn vrouw, de kinderen en onze honden. Zondag is voor mij nu altijd een rustdag, dan richt ik me echt op het gezin.”

Interview: Jan Nicolas
Fot0’s: Privé archief

Aanbevolen voor jou...

Leave a Comment