OPGEBIECHT: IK KAN DE FLES NIET MEER LATEN STAAN

Ik drink te veel. Véél te veel. Als je de informatie op internet mag geloven, val ik onder de verslaafden. En hoewel ik het woord alcoholist wel ver vind gaan, blijkt het toch erg lastig om niet te drinken, dus tja… je zou me best een alcoholist kunnen noemen. Niet het soort alcoholist dat van zijn laatste centen vijf halve liters bier koopt en die in een halfuur op een bankje in het park achteroverslaat, maar een alcoholist-light of zo.

Langzaam sloop de gewoonte erin
Het drinken begon al in mijn studententijd. In het huis waar ik met vier andere meiden woonde waren de flessen lambrusco eenvoudigweg niet aan te slepen en hadden we regelmatig van die avonden waarvan je de volgende dag eigenlijk niet meer wist wat er gebeurd was. Toen ik eenmaal aan het werk was en ging samenwonen, waren die echte slempavonden natuurlijk grotendeels verleden tijd. Zéker toen er in onze vriendenkring steeds meer kinderen kwamen. Ik heb zelfs een paar jaar geen druppel gedronken, omdat ik in vier jaar drie kinderen kreeg en dus bijna constant zwanger was of borstvoeding gaf. Eigenlijk is het (weer) veel drinken er pas ingeslopen sinds ons leven min of meer op rolletjes loopt. Sinds we ‘uit de luiers’ zijn en weer tijd hebben voor een sociaal leven. Het begon met een paar wijntjes tijdens een etentje, op bijkletsavonden met vriendinnen, na een dag hard werken nog even na kletsen met collega’s, of op zaterdagavond samen met mijn vriend op de bank. Maar bij die uitjes en bij de zaterdagavond bleef het niet. Langzaam sloop de gewoonte erin bijna iedere avond als de kinderen in bed liggen en we met een boek op schoot of de tv aan op de bank zaten, een flesje open te trekken. Een flesje dat aan het eind van de avond meestal leeg is. Dat dagelijkse wijntje begon ik steeds eerder te nemen. Eén glaasje voor het koken, moest kunnen toch? Gezellig! En toen ik opeens presentaties en lezingen moest gaan geven voor mijn werk, terwijl ik spreken voor een groep echt doodeng vind, dronk ik mezelf af en toe moed in met één of twee glaasjes.

Mama moet eerst even haar wijntje inschenken
En nog steeds had ik niet door dat mijn hang naar wijn problematische vormen begon aan te nemen. Dat kwam pas toen ik een paar maanden terug thuiskwam uit mijn werk en mijn jongste direct aan mijn benen hing. “Mama, mama, mamaaaa…” Ik reageerde geloof ik nogal kribbig, want mijn oudste dochter nam haar zusje bij de hand en zei: “Kom maar even met mij mee, mama moet eerst even haar wijntje inschenken.” Ik schrok me rót! Is dit het beeld dat mijn kinderen van me hebben? Een moeder die pas tijd voor of zin in ze heeft nadat ze haar wijntje heeft gehad? Ik heb mijn dochters heel hard geknuffeld en de wijn natuurlijk in de koelkast laten staan, vastbesloten om nooit meer een druppel te drinken. Maar dat weekend nam ik natuurlijk toch een paar glaasjes bij het eten. En de week erop schonk ik er ook op het kantoor weer eentje in, en nog één. En tijdens het koken moet één wijntje toch ook wel kunnen? Ik vind het zo lekker.

Hoewel ik een stuk minder drink dan vorig jaar, blijkt het toch knap lastig om de wijn helemaal te laten staan. Het voelt als zo’n vanzelfsprekend onderdeel van mijn leven, als iets gezelligs dat er gewoon bij hoort. En dat blijkt ook wel, want als ik bij het eten een keertje een spaatje bestel, zeggen vriendinnen dat ik niet zo ongezellig moet doen. Iedere keer als ik niet drink, heb ik het gevoel dat ik me moet excuseren, dat ik moet bewijzen dat ik echt een gezellig mens ben. En tja, dan is het toch makkelijker dat wijntje gewoon te nemen. Ik weet het, het klinkt ontzettend slap allemaal en daarom zie ik nu ook wel in dat ik toch een probleem met alcohol heb, dat ik het té moeilijk kan laten staan. En daar wil ik vanaf, ik wil helemaal stoppen met drinken. Binnenkort wil ik er serieus over gaan praten met mijn vriend, hopelijk kunnen we er samen voor gaan om de fles definitief in de koelkast te laten staan.

Nynke (34)


Wil jij ook iets opbiechten?

Loop jij al tijden rond met iets dat je van het hart moet? Spreek je geheim uit in Viva! en voel je direct een stuk beter. Want tenslotte is gedeelde smart nog altijd halve smart, zeker als het gaat om dingen die eigenlijk te gênant zijn om met familie of vrienden te delen. Mail jouw ‘biecht’ naar redactie@vivamagazine.es. Wij nemen dan vanzelf per e-mail contact met je op.

Aanbevolen voor jou...

Leave a Comment