HET SPROOKJE VAN DE PRINS EN DE FLAMENCO DANSERES

Het is het jaar 1908. Op het podium van dansclub ‘El Kursaal’ in Madrid danst de dan zestienjarige Anita Delgado uit Málaga haar Flamencodans. Vanaf de allereerste passen van haar dans was de Maharadja van Kapurthala, hopeloos verliefd. Prins Jegait Singh was in Spanje op uitnodiging van Alfonso XIII, om diens huwelijk bij te wonen en bracht enkele dagen door in Madrid, in afwachting van het koninklijke huwelijk. Nog onbewust van de sprookjesachtige koerswijziging in haar leven, liet zij zich maandenlang uitgebreid het hof maken door deze voorkomende, en onvoorstelbaar rijke Indiase prins.

Huwelijksvoltrekking in vol ornaat
De prins moest al zijn oosterse trucs uit de kast trekken om Anita tot een huwelijk te verleiden. Na een aantal afwijzingen ging ze, op aandringen van haar Madrileense vrienden, uiteindelijk overstag. Met haar ouders en zusje vertrok ze naar Parijs, waar ze op sobere wijze in 1908 in het Europese huwelijksbootje stapte, in afwachting van de huwelijksvoltrekking in vol ornaat, die in India plaats zou vinden. In de tussentijd verbleef Anita in Parijs met een hofdame terwijl haar prins de hele wereld afreisde. Madame Dijon was belast met de taak Anita een snelcursus ‘Prinses’ te geven en haar alle vaardigheden aan te leren die in India van haar, als prinses, verwacht zouden worden. Zo leerde Anita Delgado alles over de Indiase etiquette, sprak ze na verloop van tijd vlekkeloos Frans en Engels en werd haar bijgebracht hoe ze moest tennissen en paardrijden. Lessen met alle ins en outs over haar nieuwe vaderland maakten het geheel compleet. Haar luxe, maar uiterst monotone dagen werden zo nu en dan opgefleurd door een bezoek van haar maharadja. De vier weken lang durende reis per boot van Parijs naar het verre India viel Anita heel erg zwaar vanwege het definitieve afscheid van haar familie. Het vooruitzicht van het sprookjeshuwelijk dat haar te wachten stond, hielp maar bar weinig, en eigenlijk had ze op dat moment een beetje spijt. Van Bombay reisden de Indiase prinses en haar hofdame naar Kapurthala, een klein koninkrijk aan de voet van de Himalaya. Aan het begin van de twintigste eeuw werd India bestuurd door maar liefst 562 maharadja’s. Sommige vorsten waren diep religieus, andere charmant en verleidelijk, wreed of Spartaans, ruw of wereldvreemd en alle waren op hun eigen manier excentriek.

Anita was zijn vijfde vrouw
Zo nodigde de heerser van Punjab op het huwelijk van zijn favoriete hondje driehonderd mensen uit en de maharadja van Alwar begroef als hij genoeg van ze had zijn Hispano Suiza’s in de heuvels achter zijn paleis. Enkele lieten ook onuitwisbare herinneringen achter vanwege hun rechtvaardige en aimabele karakters. Zo ook de maharadja van Kapurthala. Jejait Singh was van nature open, erg progressief en royaal. Hij schonk zijn koninkrijk tientallen scholen, ziekenhuizen en rechtbanken. Twee van zijn in totaal vijf vrouwen, Anita was de vijfde, en bijna al zijn minnaressen waren Europees. Hij was opgegroeid in overweldigende weelde en woog op zijn elfde dan ook al meer dan honderd kilo. Daardoor kostte hij de staatskas jaarlijks op zijn verjaardag een klein vermogen.

HIJ BOUWDE VOOR HAAR EEN REPLICA VAN HET PALEIS IN VERSAILLES

Buitenechtelijke relatie met haar stiefzoon
Om het volk bij de feestelijkheden te betrekken was het in Kapurthala namelijk de gewoonte dat een equivalent van het gewicht van de prins in geld aan de bevolking te schenken. De prins liet zich echter niet door zijn gewicht belemmeren, en werd dagelijks door de straten van zijn stad gedragen om in contact met het volk te blijven. Leergierig als hij was, wilde hij alles weten over het ‘moderne’ Europa en zodra hij kon, reisde hij af naar het verre continent. De nazaten van Jejait Singh zullen vooral doelen op de buitenechtelijke relatie die Anita onderhield met haar stiefzoon, Charanjit, ook Karan genoemd, die uitgebreid in de geschiedenis besproken wordt. Tijdens een van haar vele reizen naar Europa kreeg zij een verhouding met deze zoon van een van de andere echtgenotes van haar maharadja. Anita zou zelfs, volgens bronnen bij het hof, zwanger van hem zijn geraakt, waarop zij door de maharadja werd gedwongen het weg te laten halen.

Jaloezie van andere vrouwen
De relatie tussen het paar was overigens uiterst liefdevol en romantisch begonnen. Vanaf het moment dat Anita in Kapurthala aankwam werd haar niets in de weg gelegd. Haar echtgenoot bouwde een overdadig paleis voor haar, een replica van dat in Versailles, en nam haar mee op zijn reizen naar Zuid-Amerika, Afrika en Europa. Steeds vaker echter liet hij haar achter in India waar zij dan veelvuldig te maken had met de jaloezie van de andere vrouwen, die niet konden verkroppen dat de maharadja zo dol was op de beeldschone, humoristische en intelligente Spaanse. Ondertussen baarde zij, na een zware zwangerschap, haar enige zoon. Met de tijd verloor het huwelijk met haar prins helaas ook steeds meer glans. Het paar besloot in 1925 dan ook te gaan scheiden. Anita vertrok met haar zoon naar Europa, waar zij haar laatste liefde beleefde met haar secretaris en tevens achterneef. In het diepste geheim deelden zij bed en haard, omdat de genereuze Jejait Singh, nog steeds tot over zijn oren verliefd op zijn prinses, haar tot zelfs na zijn dood in 1949 bleef onderhouden. Als twee maharadja’s leefde het koppel afwisselend in Parijs en Madrid, totdat Anita in 1962, relatief onverwacht, stierf in de armen van haar enige zoon.

Met haar dood eindigt ook het sprookje van een eenvoudig burgermeisje uit Málaga dat als Indiase prinses de wereld veroverde.

Aanbevolen voor jou...

Leave a Comment