JAN VAN ORANJE, COLUMNIST EN SCHRIJVER

In ieder mens zit een verhaal. Het één boeiend, het ander spannend, of misschien zelfs onwaarschijnlijk, elk verhaal is anders, maar altijd de moeite van het vertellen waard. Het verhaal van… ja, van wie eigenlijk? Mensen zoals u en ik, mensen die ooit naar Spanje zijn gekomen met een idee, soms een wild plan, soms een geniaal idee, soms tot mislukken gedoemd. Bij de één werd het een succesverhaal, bij de ander een verhaal vol drama en verdriet. Maar altijd een verhaal.


Jan van Oranje is als columnist ondermeer verbonden aan metronieuws.nl en nu ook aan Viva! Magazine, waar hij in zijn vaste rubriek ‘In naam van Oranje’ zijn goed gewaardeerde columns publiceert. Onlangs heeft Jan een boek uitgebracht: ‘Bondig’, waarin hij in 68 korte verhalen zijn licht laat schijnen over actuele gebeurtenissen en op unieke wijze de hilariteit van het dagelijks leven aantoont. Voor Viva! reden om deze al jaren aan de Costa Blanca residerende schrijver en levensgenieter te interviewen.

Ik word vriendelijk ontvangen in ‘Huize Oranje’, en onder het genot van een bakje koffie begint Jan te vertellen. “Ik ben in 1965 geboren in Amsterdam, driehoog achter, maar dan aan de voorkant. Van die tijd kan ik me bijna niets herinneren, daar ik op 3-jarige leeftijd al verhuisd ben naar een klein dorpje in Brabant. Mijn moeder kwam uit Brabant, en ik denk dat het Brabantse leven aan haar bleef trekken. Maar als je uit het toen al drukke Amsterdam kwam, was het in ons dorp, waar men naar buiten liep als er een auto voorbij kwam, een erg rustige plek, om niet te zeggen uitgestorven,” vertelt hij. “Te rustig voor mijn ouders, dus gingen wij na ongeveer een jaar in Bergen op Zoom wonen, waar mijn ouders een cafetaria begonnen. Dat besluit werd heel democratisch door mijn moeder genomen, die de woning al verkocht had voordat mijn vader met zijn ogen kon knipperen. Eind jaren zeventig hadden mijn ouders het geniale plan om een Hollandse Bar te beginnen in Spanje. Ze hadden al meerdere horecazaken gehad in Nederland en waren helemaal gek van Spanje, dus echt vreemd was dit niet. Voor ons was het zelfs best een logische stap.”

Kind van voormalige kermisreizigers
“Elk jaar weer kwam de vraag naar voren waar we dit jaar eens heen zouden gaan, waarna wij standaard op Camping Bella Terra in Blanes, Costa Brava, uitkwamen. Veel verder gingen wij niet, want volgens mijn vader was Blanes ook Spanje, dus ver genoeg wat hem betrof. Mijn ouders hadden in de loop der jaren een leuke Spaanse vriendenploeg verzameld en met name mijn moeder was zeer te porren voor het avontuur. Voor ons als kinderen was het eenvoudig de zoveelste verhuizing, alleen iets verder. Geloof me, als kind van voormalig kermisreizigers sta je echt niet te kijken van een verhuizing meer of minder. En dan, je ouders komen op een dag met het nieuws dat je in plaats van in de regen en de kou, heerlijk in het Spaanse klimaat mag gaan wonen. Welk kind zegt daar niet meteen volmondig ‘Ja’ tegen?”

MIJN OUDERS HADDEN HET GENIALE PLAN OM IN SPANJE EEN HOLLANDSE BAR TE BEGINNEN

Een illusie armer
“Ik was toen 12 jaar en mijn ouders hebben het 3 jaar volgehouden. Toen was de lol er voor hen af en waren ze een illusie armer. Het heerlijke leven onder de zon bleek al snel keihard bikkelen te zijn. Het vervelende voor mij was echter dat ik besmet was met het ‘Spanjevirus’ en altijd heb geroepen dat ik terug zou gaan. Dit terug gaan heeft wel even geduurd, maar eind 1999 was het dan eindelijk zover. We konden ons huis verkopen, en samen met mijn vrouw en zoontje van bijna twee gingen wij in Blanes, aan de Costa Brava wonen. Dat was voor mij Spanje, want net als mijn vader dacht ik ‘dat is ver zat’. De eerste winter was goed te doen, we hadden zelfs 26 graden met kerstmis. Maar in de tweede winter viel er meer sneeuw dan ik in jaren in Nederland had gezien, en heb ik van november tot en met januari het ijs van mijn autoruit af kunnen krabben. Dat was het dus niet helemaal. Binnen een zucht en een scheet zaten wij dan ook aan de Costa del Sol, waar de temperatuur in januari 27 graden was. Vol in de zon, dat wel, maar zoveel beter dan aan de Costa Brava. Alleen was het er ook een stuk hectischer, en tot overmaat van ramp bleken de ziekenhuizen ronduit belabberd en erg onhygiënisch te zijn. En dat was niet echt prettig , omdat mijn vrouw inmiddels onze tweede verwachtte. Het werd ook tijd dat wij een vaste stek zouden opzoeken. En zo kwamen wij, na wat omzwervingen door Spanje, uiteindelijk terecht aan de Costa Blanca. Het was voor ons de ideale mix tussen het mooie van het noorden en het klimaat van het zuiden, dus was de beslissing om hier ons nieuwe thuis te maken niet zo heel lastig.”

Een boek geschreven
Als mevrouw van Oranje een tweede kopje koffie serveert, vraag ik Jan waarom en wanneer hij met schrijven is begonnen. Lachend begint hij weer te vertellen: “Je moet weten dat ik compleet dyslectisch ben, standaard een 2 had voor Nederlands, en dat vaak uitsluitend voor de moeite, waardoor het dus een groot wonder is dat ik überhaupt ooit ben gaan schrijven. Het is allemaal begonnen toen ik, ter gelegenheid van de geboorte van mijn dochter, een sprookje had geschreven. Niets bijzonders, maar ik kreeg daar leuke commentaren op. Pas later, toen ik wat meer vrije tijd kreeg, ben ik een beetje serieuzer gaan schrijven. Dat was in 2010. Mijn moeder kwam te overlijden en niet veel later ook mijn oma, één dag voordat ze 100 werd. Dat grijpt je toch aan, helemaal als je op dik 2000 kilometer afstand woont. Zo ben ik wat emoties van me af gaan schrijven, puur voor mezelf. Toen ik wat van dat vroege werk liet lezen aan mensen die er meer verstand van hadden dan ik, kreeg ik het advies om met het schrijven iets te gaan doen. Ik ben toen columns gaan schrijven. Die waren eerst echt veel en veel te lang, en nogal mopperig. Ik dacht dat het zo moest, wist ik veel. Maar af en toe sloop er een verhaaltje doorheen dat mensen meer aansprak. Soms verdrietig, soms romantisch, soms gewoon over het leven zoals het leven nu eenmaal is. Deze korte verhalen heb ik gebundeld in ‘Bondig’. Ik heb het geschreven om mezelf te bewijzen dat ik het kan. Niet om er rijk van te worden, want dan moet je echt iets anders gaan doen dan schrijven.

Het grappige is, dat het boek met name aanslaat bij mensen die op vakantie snel even wat willen lezen, reizigers in het openbaar vervoer en mensen die graag voor het slapengaan nog snel even een boek willen pakken. Ik ging er vanuit dat ik geen enkel boek zou verkopen, dan kon het ook niet tegenvallen. Hoewel ik stiekem moet bekennen dat ik de website van mijn uitgever, waar ik de verkoopresultaten kon volgen, elke ochtend even goed heb bekeken. De verkoop gaat echt veel beter dan ik vooraf had verwacht en meer mag ik eigenlijk niet vragen.”


Interview: Jan Nicolas
Foto: Privé archief


Heeft u een goed verhaal te vertellen?
Bent u ondernemer in Spanje en heeft u een goed verhaal te vertellen over uw onderneming en uzelf? Neem dan via redactie@vivamagazine.es contact met ons op. Graag leggen wij u uit wat de voorwaarden zijn voor een exclusief interview in de rubriek ‘Het verhaal van…’ en welke kosten ermee gepaard gaan.

Aanbevolen voor jou...

Leave a Comment