Relatie en rode kaarten

VERSTOPTE AFVOER

VERSTOPTE AFVOER

Ze lijkt niet op mijn moeder. In niets. Mijn moeder is een flinke vrouw, dit is een slecht gelukte imitatie mama. Ik kijk naar haar gezicht dat verwrongen is van niet langer te dragen pijn, terwijl het allang geen pijn meer doet. Stiekem hoop ik dat het makkelijk zal zijn. Snel voorbij ook. Gewoon, oogjes dicht, langzaam wegglijden en klaar. Dat heb ik weleens gelezen. Ik hoop op dat vreedzame, het pijnloze, het bijna mooi heengaan. Maar zo werkt het blijkbaar niet. Niet bij mijn moeder.

Rochelend geluid
Een laatste, rare, lege blik, die niets ziet maar toch alles opneemt. Dat holle, dat vragende, terwijl ze niets meer kan zeggen, maar nog alles wil zeggen. Waarom kijken mensen die doodgaan je toch altijd recht in je ogen? Vinden ze dat grappig of zo? Of wordt ze dat ingefluisterd door de een of andere aan het eind van de tunnel wachtende engel? Zoals mijn moeder bij mijn eerste optreden op school tegen mij zei dat ik niet moest vergeten te buigen.  Ze maakt weer een rochelend geluid, dat met horten en stoten komt en waarvan ik hoop dat het snel zal stoppen. Dat het de laatste is dit keer. Helaas, hierna volgen er nog veel meer rochelende ademteugen. Het geluid doet me denken aan de afvoer van mijn wastafel die regelmatig verstopt is. Als ik mijn tanden poets en daarna mijn mond spoel blijft de tandpasta drijven op een klein vijvertje en sijpelt het water tergend langzaam al rochelend door het putje. De troep die eigenlijk mee moet blijft aan de wanden van de wastafel hangen, om bij mijn volgende poetsbeurt te zeuren om een schoonmaakbeurt. Mijn afvoer is wederom verstopt en bij het tandenpoetsen vanochtend moest ik dus bijna onvermijdelijk aan mijn moeder denk.

Kanker is hip
Mijn moeder heeft kanker. Of had kanker beter gezegd, want ze is al behoorlijk wat jaartjes God het leven onmogelijk aan het maken. Uiteindelijk won de kanker het van het niet op willen geven. Om haar kinderen niet alleen te willen laten met een tirannieke vader. Desnoods vol met kanker, maar doodgaan was er even niet bij voor mijn moeder. Toch wel dus. Wat dat betreft is kanker niet helemaal eerlijk wat betreft de verdeling. Zo’n beetje als de hoofdprijs in een loterij die altijd valt bij mensen die het nou net niet nodig hebben. Kutkanker. Of longkanker om precies te zijn. Hoewel de kanker bij mijn moeder op een gegeven moment zo’n beetje overal zat. Een ‘all inclusive’ kanker zeg maar. De laatste tijd heeft iedereen om mij heen ineens kanker. Alsof het een nieuwe rage is. Kanker is hip. “Heb jij geen kanker? Echt niet? Joh, dan hoor je er niet bij hoor. Nou, ik heb nog wel wat baarmoederhalskanker voor je. Wil je die misschien lenen tot je jouw eigen kanker hebt?” Kanker. Waarom hebben kutziektes altijd meteen ook kutnamen? Kanker, het klinkt meteen zo van; “Jij mag niet meer mee doen.” Tyfus, ook zo’n lekker naampje, of cholera. Leukemie daarentegen klinkt bijna leuk; “Leuk, ‘k hê mie”. Maar is ook gewoon kanker, maar dan incognito.

DE LAATSTE TIJD HEEFT IEDEREEN OM MIJ HEEN INEENS KANKER

Thee met honing
Ik mis mijn moeder nog elke dag, elk uur, elke minuut, elke tel, maar de laatste tijd nog een beetje meer. Ik ben neerslachtig, kan om het minste geringste in janken uitbarsten en blijf maar even ver van zielige films. Ik weet ook niet waarom, verder niets speciaals aan deze periode. Maar echt goed erover nadenken kan ik niet. Ik laat het dus maar even voor wat het is. Het is vanzelf gekomen en gaat ook vanzelf weer weg. Eerst maar eens thee. Thee met honing. Dat is hartstikke gezond. “A spoon of honey a day keeps the kanker away”. Dat heb ik ook een keer ergens gelezen. Of gehoord. Of verzonnen. Daarna ga ik maar eens naar mijn afvoer kijken.

Cristina xxx


Columniste/schrijfster Cristina Danneels woont, na enkele jaren in Zuid Afrika te hebben doorgebracht, al weer enige tijd aan de Costa Blanca. In haar column geeft zij op soms orthodoxe wijze haar kijk op het leven. Meer lezen? Ga dan naar Facebook.com/columniste.