‘SUPERMOOI DAT SUUS DE EERSTE IS’

‘SUPERMOOI DAT SUUS DE EERSTE IS’

Onmogelijk is het bijna om tussenbeide te komen wanneer de twee elkaar hebben gevonden. Huiselijk liggen Suzanne Schulting en Jorien ter Mors te kwebbelen op een comfortabele fauteuil. Zo knus, dat je bijna zou vergeten dat we hier te maken hebben met twee kersverse olympische kampioenes. Ze blijken in alles toch ’gewone’ oer-Hollandse meiden, die Nederland in vervoering hebben gebracht met een weergaloze gouden en bronzen race, en tevens met de manier waarop ze hun emoties met alles en iedereen durfden te delen.

Ter Mors wrijft speels over de buik van ’Suus’. Trots kijkt ze naar de pas 20-jarige Friezin die op 22 februari 2018 geschiedenis schreef in ’haar’ sport. Het eerste Nederlandse shorttrackgoud ooit veroverde Schulting op die memorabele avond, op haar laatste afstand: de 1000 meter. “Ik geloofde mijn ogen niet”, haalt Ter Mors dat moment terug in haar hoofd tijdens een interview met ‘De Telegraaf’. “Jongejonge”, schudt ze haar hoofd. “Ik zat bovenin het stadion op de tribune, helemaal verstijfd. Ik riep alleen maar achter elkaar: ’What the f*ck, what the f*ck.’ En toen stond ik opeens op en dacht: ’Ik moet naar Suus!’. Toen ze me zag, sprong ze bovenop me.”

‘Sick hard’
“Dat weet ik echt allemaal niet meer hoor”, vervolgt Schulting, die zich het gouden moment van Ter Mors, ook op de 1000 meter (maar dan langebaan), wel nog herinnert. “Ik zat in de eetzaal en sprong voor de televisie. Toen ik die tijd (1.13,56) zag, wist ik wel dat het ’sick hard’ was wat Jorien had gereden. Toen het goud voor haar zeker was, was ik superblij. Nu je het zegt, we hebben medailles op dezelfde afstanden behaald ja, dat is best wel bijzonder.” Met die laatste uitspraak doelt ze natuurlijk ook op dat bizarre brons, toen beide dames, met ook nog Yara van Kerkhof en Lara van Ruijven, deel uitmaakten van de relayploeg. Met een wereldrecord in de B-finale werd tegen alle verwachtingen in de derde plaats behaald.

Wonderbaarlijk
Ter Mors glundert, wetende hoeveel bloed, zweet en tranen het letterlijk heeft gekost. Toen de 28-jarige Enschedese er in 2006 bij kwam, was het aantal van vier olympische shorttrackmedailles (met ook nog zilver van Sjinkie Knegt, 1500 meter en Van Kerkhof, 500 meter) een onrealistisch streven. Ter Mors: “Het is heel speciaal dat ik die hele weg mocht meemaken. Twaalf jaar geleden zijn we in een nieuw concept gestapt. Echt, toen waren we helemaal niks. We waren al blij als we de prékwalificatie of heats door kwamen. Het halen van een finale? Dat was wonderbaarlijk goed, maar je had al een top World Cup gereden wanneer je bij de eerste zestien eindigde.”

Stuiterbal
En nu is er opeens een olympische titel, behaald door de ’stuiterbal’ van de ploeg. Ter Mors ziet Schulting drie jaar geleden nog aankomen. “Ik heb er veel profijt van gehad toen Suzanne er bij kwam hoor. We waren op dat moment met steeds dezelfde schaatsers, een beetje ingedut, ikzelf ook. Je werd niet meer echt uitgedaagd, totdat die jonge spriet er opeens bij kwam. Die ging ons wel weer een beetje uit de tent lokken. Als wij dan een tijd neerzetten, dacht zij: ’Oké, dat kan twee tienden harder’. En dan word je wel weer even geprikkeld, want zo’n jonge energieke meid schudt je wel weer even wakker.”

Ballen in de broek
Een dagje geen zin? “Nee hoor, ’Suus’ knalde er gewoon in, en dan ging je mee. Je zag ook meteen dat het shorttrack haar enorm lag. Ze leest het en ze heeft ballen in haar broek. Wie de tegenstanders ook zijn, ze haalt gewoon in. Suzanne wil winnen en dat is nodig om goud te halen. Ik vind het daarom ook supermooi dat zij de eerste is die dat op een Olympische Spelen lukt en dit gaat niet de laatste keer zijn.” Schulting hoort het allemaal glunderend aan van haar vriendin, met wie ze lief en leed deelt. Zo was er een momentje tijdens deze Winterspelen dat het de jongeling allemaal te kwaad werd. Tijdens de laatste training voor de 1500 meter liep alle spanning eruit, met Ter Mors die haar een troostende schouder bood. “De spanning van de Spelen werd me daar allemaal te veel en ik wilde die meiden eigenlijk niet met mijn probleem opzadelen, maar Jorien nam daar geen genoegen mee. Ze had het meteen door, ze wist precies wat ik nodig had. Jorien zei me dat ik alles kon delen, wat er ook speelde. Of me dat uiteindelijk heeft geholpen naar goud weet ik niet, maar ik weet wel dat ik die woorden op dat moment nodig had.”

Té lang euforisch
Schulting zette de knop meteen weer om. De rest is geschiedenis. “Ik spring heel snel van de ene in de andere emotie, maar ik ben van nature niet iemand die ergens lang in blijft hangen hoor. Ik kan me ook snel weer richten op wat er komen gaat. Ook blijf ik niet té lang euforisch. Na die bizarre bronzen plak op de relay besefte ik dat er nog een 1000 meter aan kwam en toen was er ook meteen weer die focus.” Ter Mors voegt daar nog aan toe: “In shorttrack moet dat ook wel, want je maakt extreme uitersten mee in heel korte periodes. Daarom moet je in onze sport ook wel snel de knop om kunnen zetten, want anders eindigt het wanneer je een slechte start hebt altijd in een fiasco.”

Allerlaatste speciale momentje
Ter Mors noemt het nog ’haar’ sport en dat zal het misschien in haar hart ook altijd wel blijven, maar vandaag zal ze direct afreizen naar de WK sprint in Changchun en zich alleen nog maar richten op de langebaan. De tranen die ze na het goud van Schulting de vrije loop liet, gaven precies aan wat het afscheid van het shorttrack met haar doet. “Daar had ik het wel zwaar, ja. Dat was voor mij het besef dat dat het allerlaatste speciale momentje samen was met dit geweldige team. Je neemt dan afscheid met het idee dat we heel veel mooie dingen hebben meegemaakt, maar dat brengt dan ook het verdriet, omdat je weet dat dat nooit meer gaat gebeuren. Het is gewoon heel uniek wat we met die meiden hebben meegemaakt, waaronder de lijdensweg die we hebben moeten doorstaan. Als je je dan realiseert dat dit de laatste keer is dat we samen iets vieren, dan gaan je emoties met je aan de haal.”

Zoals ze dat ook van bondscoach Jeroen Otter zagen op een foto die Van Kerkhof maakte tijdens de medailleceremonie van Schulting. Ter Mors: “Hij stond daar te stralen naast zijn vrouw. Die foto zegt meer dan 1000 woorden en geeft precies aan wat dit allemaal met hem doet. Uit zijn glimlach sprak één en al trots. Toen Jeroen ons begon te coachen en riep dat we op de Spelen medailles gingen winnen, lachte iedereen hem uit. Maar hij heeft het wel geflikt.”


Bron: De Telegraaf
Interview: Hans Ruggenberg
Foto: Matty van Wijnbergen


Tip de redactie!

Vivamagazine.es wil graag weten wat er gebeurt met de sporters in binnen- en buitenland. Wij hebben niet alleen belangstelling voor het grote nieuws van de supersterren en grote clubs, maar ook voor de opkomende talenten, plaatselijke clubs en verenigingen, groot of klein, op social media of waar dan ook.

Uw verhaal wordt nog sterker als er een foto of een filmpje bijzit. Gebruik uw mobiele telefoon of digitale camera en maak een opname, screenshot of foto die treffend is voor het verhaal dat u graag bij ons onder de aandacht wilt brengen. U krijgt persoonlijk bericht van onze redactie als wij uw inzending plaatsen op onze website. Door middel van het opsturen van tekst-, audio- of beeldmateriaal naar de redactie van Vivamagazine.es verklaart u zich akkoord met het het bepaalde onder ‘Disclaimer’.

Dus stuur al uw verhalen, persberichten, tips, foto’s of filmpjes naar redactie@vivamagazine.es, maar vergeet niet om uw telefoonnummer in uw e-mail te vermelden.