Bragi Proëzie

STRANDBRIEVEN

STRANDBRIEVEN

Zittend op het strand, de brandende zon hoog in de hemel gehesen, schrijf ik je naam in het zand, trekken mijn vingers spoortjes, schrijf ik lieve woordjes, die de zee komt lezen en meeneemt naar jouw land. Ik schrijf mijn strandbrieven, telkens weer, maar nooit legt de zee jouw antwoord voor me neer. Misschien doe ik het verkeerd, moet ik schrijven in de lucht, mijn letters mee laten drijven op een zachte bries, die, met mijn woorden bevrucht, lief in je oor fluistert wat ik je toe blies. En krijg ik jouw antwoord in een traan, door jou in zee afgestaan, die, als het de zee belieft, aanspoelt op het strand, waar ik, heel verliefd, met mijn vingers woordjes schrijf in het zand.

Bragi ’16