SAMEN SAAI IN SPANJE

SAMEN SAAI IN SPANJE

Welgeteld een jaar geleden is het dat we onderling knipogend het pad opreden van wat we nu onze thuishaven mogen noemen. We voelden het alle vier meteen: this is IT. Bieden, kopen, verkopen, verhuizen, inrichten, ontdekken en een jaar later is er een avontuur voorbij en is het wennen geblazen aan een back-to-normal bestaan waarin de adrenaline niet meer stijgt en stroomt door allerlei beïnvloedingsfactoren, maar waar het leven je weer uitdaagt tot het creatief omgaan met de saaiheid van het bestaan.

Het is waarschijnlijk eigen aan de mens dat we keer op keer nieuwe uitdagingen zoeken om te voelen dat we leven. Ik heb mezelf er in ieder geval regelmatig op betrapt dat ik allesbehalve een saai leven ambieer, en dat juist dat verlangen me in de weg kan staan om door de saaiheid heen te bijten om zo het ware levenssap te kunnen ontdekken en proeven. Oog in oog met saaiheid ontstaat er soms een rijk fantasieleven waar, hoe kan het ook anders, de ene desillusie na de andere zich kan gaan opstapelen. Deze nieuwe tijd activeert deze brainsetting ook veelvuldig. Stromingen als ‘je vraagt wat je krijgt’, of ‘we all deserve greatness’ – ook Oprah Winfrey zegt het elke dag op haar eigen soul-television channel: we dragen allemaal het licht in ons en we hoeven er  alleen maar in te gaan staan om te voelen hoe bijzonder we allemaal zijn.

SAMEN SAAI KUNNEN ZIJN OP EEN BANKJE LIJKT MIJ HET ULTIEME BEREIKBARE

Uithangbord van mislukking
Nu beaam ik dat graag en van harte, maar er zit toch een klein addertje onder dat mooie groene gras. Waar de helden- en heldinnenmythe vlag gezwaaid wordt, komen de loserstemmetjes nog meer de kop opsteken. Want zeg nou eerlijk, wie beantwoordt er nou werkelijk aan dat Michelinsterren-zelfbeeld? Onlangs werd een goede vriend van mij 65 en in de maanden voor zijn pensioen, zag ik hem worstelen met zijn levensverhaal. Het ‘losertje’ was daar en hij kwam hem eens flink de waarheid vertellen: dat hij wel heel veel slechte broodjes had gebakken. Waar ‘greatness’ de standaard is, wordt het gemiddelde al gauw een uithangbord voor mislukking. Ik voelde zijn pijn, maar had ook geen zin om hem te bestoken met flauwe opbeurende praatjes, die gaan er toch niet in op zo’n moment. “Ach”, schreef ik hem, met een knipoogje erbij, “we rommelen allemaal maar wat aan.”

Succesvol en groots
Bijzonder genoeg was het die zin die hem tot acceptatie aanzette waardoor hij zijn verjaardag in meer mildheid met zichzelf kon vieren. Als we onszelf schamen voor onze mislukkingen, is het omdat we ergens hadden gehoopt dat ons leven er eentje zou worden als in de glossy tijdschriften: succesvol en groots. Aanvaarden dat ons leven is wat het is, soms even benauwend als we zelf zijn, geeft vreemd genoeg de ruimte om de saaiheid van het bestaan te omarmen en eenvoudig te genieten van wat er op ons wacht aan ‘simpel en er niets toe doend’. Onderzoeken wijzen uit dat er onder de expats een behoorlijk hoog percentage verslaving te vinden is. Voor sommigen onder ons kan het dus zijn dat de stap naar een ander land de meest heldhaftige actie ooit is. Een verlangen naar een groot avontuur waarin je hoopt de saaiheid van het bestaan te ontlopen. Maar wat je ontloopt komt des te harder achter je aan. Volgens auteur Mark Manson van ‘the subtle art of not giving a f*ck’ is het recept van een langdurige relatie de kracht van samen saai te kunnen zijn.

Dat geldt vast ook voor de relatie met jezelf en het leven. Na de eerste jaren van zon, zee en zaligheid en alle uitstapjes in en rond je nieuwe omgeving, is er weer en nog het besef dat je jezelf overal mee naartoe neemt. Het grote avontuur zit in je hoofd en in je hart en hoe je leert loslaten en de saaiheid en schoonheid tot levenskunst kunt maken. En dat het ook ok is als je daar regelmatig niet in slaagt. Samen saai kunnen zijn op een bankje lijkt mij het ultieme bereikbare als het over innerlijke rust gaat. Er ligt een hele wereld binnen ons bereik als we geen grootse avonturen meer nodig hebben. Let’s go back to normal.

Johanna


Johanna Pien Savonije werkte ‘in een vorig leven’, jarenlang voor de Nederlandse televisie en radio. Zij presenteerde onder meer het indertijd populaire VARA radioprogramma ‘Dubbellisjes’ en het avontuurlijke tv-programma ‘Jules Unlimited’. Daarnaast schreef zij lange tijd voor tijdschriften als Flair, Feeling en Goed Gevoel. De laatste twaalf jaar werkt ze als gecertificeerd I.V. en Gestalt-Art-therapeute o.a. in een holistische huisartsenpraktijk. In de zomer van 2016 werd zij halsoverkop en totaal onverwacht verliefd op de Costa Blanca, waarna zij, na een zoektocht van bijna een jaar, met haar gezin en beestenbende definitief is neergestreken in haar nieuwe thuisland.