IK VERKIES MIJN KAT BOVEN MIJN VRIEND

IK VERKIES MIJN KAT BOVEN MIJN VRIEND

Theo is al tien jaar mijn allerbeste vriend. Ik heb hem gekregen voor mijn veertiende verjaardag en vanaf dag één klikte het prima tussen ons. Natuurlijk kan ik met mijn kat geen diepe gesprekken voeren of op kroegentocht gaan, maar hij is gewoon de beste. Niemand die me zo aanvoelt, niemand die er net als hij áltijd is. Niemand ook die zo goed bij mij past en weet wanneer ik even niemand om mij heen wil hebben. Dan gaat meneer gewoon ergens liggen en wacht geduldig tot ik weer toe ben aan wat gezelschap. Dieren zijn nu eenmaal lekker ongecompliceerd, hun liefde en trouw is oneindig. Mijn omgeving maakt er vaak grapjes over, ze noemen me het kattenvrouwtje of sturen me linkjes naar een artikel over een vrouw die met haar hond getrouwd is. ‘Is dat niets voor jou en Theo, Anne?’ met een knipoog erachter. Toch denk ik niet dat ze kunnen vermoeden dat ik mijn relatie met Nicolas op het spel wil zetten voor mijn kat.

Allergisch voor katten
Ik leerde Nicolas een jaar geleden kennen tijdens een stapavondje met vriendinnen in Alicante. Ineens stond hij voor mijn neus. Een knappe vent, grappig, lief en het vooruitzicht op een goede toekomst als advocaat. Ik wist niet dat ze nog bestonden. Het leven was mooi, op één dingetje na: Nicolas is zwaar allergisch voor katten. Ik ben daarom tot nu toe vooral bij hem thuis geweest, maar dat is niet echt ideaal, want hij deelt zijn appartement met twee studiegenoten. Hij is namelijk nog bezig met zijn studie en dan is het leven in Spanje soms erg duur. Alle kosten die je dan kunt delen zijn dus meegenomen. Als hij bij mij in mijn piepkleine appartementje is, zorg ik dat ik van tevoren extra goed heb gestofzuigd en dat ik mijn bed heb verschoond. Ik heb het geluk van een overdekt terras en Theo heeft totaal geen problemen om daar lekker in het zonnetje een paar uurtjes te verblijven. Ik heb ook een hondenhok neergezet dat hij dan gebruikt als zijn huisje. Op zich merk ik niets aan Theo, maar dat kan natuurlijk niet eeuwig zo doorgaan. De laatste tijd praten Nicolas en ik steeds vaker over samenwonen als hij klaar is met zijn studie. Het lijkt me zo fijn om een plekje van ons samen te hebben, ergens waar we de ruimte hebben voor al onze spullen, waar we niet de hele tijd een woonkamer moeten delen met zijn huisgenoten en waar ik mijn lieve Theo niet aldoor naar het terras hoef te verbannen. Want zo zie ik het voor me: als we gaan samenwonen zoeken we samen een ruim appartement en blijft Theo gewoon bij ons. Ik zal dagelijks stofzuigen, hij komt niet in de slaapkamer en we kunnen zo’n luchtfilter kopen dat allergenen opzuigt. Maar Nicolas ziet dat helemaal niet zitten.

Geen leven zonder Theo
Hij wil gewoon pertinent geen kat in huis, want hij gelooft niet dat we ervoor kunnen zorgen dat hij weinig last heeft van zijn allergie. Ik vind dat onzin, als je het niet geprobeerd hebt, kun je ook niet zeggen dat iets níét kan. En laten we wel wezen: een lopende neus en prikkende ogen zijn natuurlijk superirritant, maar hij gaat er niet aan dood of zo. Terwijl ik me een leven zonder Theo niet kan voorstellen, ik zou doodongelukkig worden. No way dus dat ik een ander huisje voor hem zoek. Maar nu zitten we in een impasse, het lijkt of er geen oplossing is. Als Nicolas écht niet wil samenwonen met een kat, het niet eens wil proberen, dan verandert er wat mij betreft niets tot Theo overlijdt. Hij is al tien en wordt duidelijk een dagje ouder, dan wachten we dat maar af. Maar Nicolas vindt dat geen optie. ‘Straks wordt Theo twintig, wil je dan al die tijd blijven latten?’ vroeg hij laatst. Ehm… ja!

Als het moe, als het écht moet, ja, dan kies ik voor Theo Dat heb ik Nicolas ook onlangs, bij weer een ‘allergiediscussie’ duidelijk gemaakt. Toen zei hij dat hij niet weet of hij wel met me verder wil als ik zo aan mijn kat hang. Dat hij niet begreep dat ik zoveel voor Theo voelde. Het was tenslotte maar een kat. Ik schrok, maar dat gaat me niet van gedachten doen veranderen. Ik hou van Nicolas, maar ik ga me niet laten dwingen mijn kat de deur uit te doen.

Annemieke (24)


Wil jij ook iets opbiechten?

Loop jij al tijden rond met iets dat je van het hart moet? Spreek je geheim uit in Viva! en voel je direct een stuk beter. Want tenslotte is gedeelde smart nog altijd halve smart, zeker als het gaat om dingen die eigenlijk te gênant zijn om met familie of vrienden te delen. Mail jouw ‘biecht’ naar redactie@vivamagazine.es. Wij nemen dan vanzelf per e-mail contact met je op.