MIJN COLLEGA’S WETEN NIET DAT IK LESBISCH BEN

MIJN COLLEGA’S WETEN NIET DAT IK LESBISCH BEN

Mensen denken dat de zorg een super sociale sector is om in te werken, maar uit ervaring kan ik vertellen dat dit echt niet altijd het geval is. Ik werk als verzorgster bij een zorg verlenende instelling in Spanje die de zorg op zich neemt voor bejaarden en mensen die even niet in staat zijn zichzelf te verzorgen, en ik ben lesbisch. Maar dat laatste houd ik op m’n werk angstvallig geheim. Als ik m’n ware seksuele geaardheid zou tonen, ben ik over een paar maanden werkloos. Ik vertelde dit een tijdje geleden aan mijn vriendinnen en zij keken me ongelovig aan. “Ik moest niet zo gek doen”, zeiden ze. “Als ik m’n werk gewoon naar behoren deed, zou ik me geen zorgen hoeven te maken”.

Helaas weet ik beter. Vorige week moest een mannelijke collega vertrekken omdat hij ‘niet goed in het team past’. Niemand had ooit geklaagd over zijn functioneren en de patiënten waren gek op hem. Toch hoefde hij niet meer te komen nadat de manager er achter was gekomen dat hij een relatie heeft met een man. Na een lange werkdag kwam zijn vriend hem ophalen en ze begroetten elkaar met een zoen. Toen was het direct uit met de pret. Eerst ging hij terug in werkuren, daarna werd zijn contract niet verlengd. Werkelijk onbegrijpelijk. En hij is niet de eerste homoseksueel die hier met een vaag smoesje wordt weggestuurd hoor. 

Oeps momentjes
Ik heb in Nederland jaren in de zorgsector gewerkt en door allerlei bezuinigingen destijds heb ik bij heel wat verschillende instanties gewerkt. Omdat het in Nederland steeds lastig werd om aan werk te komen, heb ik de kans gegrepen om hetzelfde werk in Spanje te doen. Mijn huidige werkgever is behoorlijk christelijke. Tijdens het sollicitatiegesprek is het geloof wel ter sprake gekomen, maar is ook gezegd dat ik als ‘ongelovige’ van harte welkom was. Natuurlijk heb ik op de werkvloer weleens ‘oeps momentjes’. Als ik vloek bijvoorbeeld als ik me stoot, of als ik aan een manager vraag of ze in het weekend lekker op stap is geweest. Dat doet ze natuurlijk niet, want dan zit ze de volgende ochtend niet fris en fruitig in het kerkbankje.

IK GEBRUIK STEEVAST WOORDEN ALS VERKERING, LIEF OF PARTNER ALS HET OVER HAAR GAAT

Leven en laten leven
Gelukkig levert het nooit echt problemen op. Mijn motto is ‘leven en laten leven’ en dat werkt eigenlijk altijd prima. Tot ik dus doorkreeg dat homoseksualiteit hier heel gevoelig ligt. Toen ik m’n contract tekende was ik vrijgezel, maar sinds een paar maanden heb ik een leuke vriendin. We hebben elkaar leren kennen toen zij hier op vakantie was, en hebben het hartstikke fijn samen. Ze woont nog in Nederland, waardoor we elkaar weinig zien. Dat gaan we oplossen door samen een huis in Spanje te kopen. Superleuk!
 Nu ben ik het type dat werk en privé het liefst gescheiden houdt. Ik heb mijn collega’s nog niet veel verteld over deze ontwikkelingen. Toen we net aan het daten waren, vond ik dat erg lastig, want ik was tot over m’n oren verliefd en wilde het liefst de hele dag over Nicole praten. Ik heb wel wat over de dates verteld, maar refereer steeds aan haar als ‘Nico’. Ik gebruik ook steevast woorden als ‘verkering’, ‘lief’ of ‘partner’ als het over haar gaat. Voor de goede verstaander zeg ik daarmee eigenlijk al meer dan genoeg, maar op mijn werk hebben ze dat, denk ik, nog niet echt helemaal door. 

Risico’s inschatten
Hetero’s hebben echt geen idee hoe blij ze moeten zijn dat ze lekker enthousiast over hun liefdesleven kunnen praten. Dat doen ze gewoon zonder erover na te denken. Net als hand in hand over straat lopen. Als homo’s en lesbiennes het over relaties hebben, moeten ze vaak eerst even nadenken hoe ze het een en ander gaan formuleren. Even inschatten hoe de informatie zal vallen. Als ze hun geliefde in het openbaar een zoen willen geven, kijken ze even om zich heen om de risico’s in te schatten.
 

Ik ben bijna aan het einde van mijn tweede contract en ik heb zicht op een vaste aanstelling. Een contract dat ik nodig heb om samen met ‘Nico’ een huis te kunnen kopen. Ik hoop dat ik mijn geaardheid tot die tijd geheim kan houden op mijn werk. 

Maike (32)