JAN DULLES KOMT KIJKEN…OP GLAMPING CASA DEL MUNDO

JAN DULLES KOMT KIJKEN…OP GLAMPING CASA DEL MUNDO

In deze editie van ‘Jan Dulles komt kijken…’ verblijft Jan in een ‘pipowagen’ op Glamping ‘Casa del Mundo’ nabij het dorpje Tibi, in het mooie achterland van de Costa Blanca.


Casa del Mundo is in 2006 gestart als luxe camping en reeds in 2008 door het Engelse blad ‘The Guardian’ uitgeroepen tot de een van de eerste ‘Glampings’ van Europa. Inmiddels is Casa del Mundo uitgegroeid tot een leuk kleinschalig vakantieparadijs, prettig gelegen in het prachtige binnenland van de Costa Blanca, op 25 km van Alicante, stranden en de luchthaven. Door de mooie omgeving, het fantastische restaurant, het zwembad, de bibliotheek en de patio met houtoven, heb je al snel het goede gevoel te pakken, en heb je even het gevoel dat je op wereldreis bent.

Alleen is maar alleen
“Ik ga naar Spanje en ik neem mee…” Nou ja, laat ik deze keer mijn vriendin Caroline meenemen. Vorige keer was ik in mijn eentje in Calpe en Valencia. Ik moet zeggen dat ik het heel goed met mezelf kan vinden, maar toen ik ’s avonds in alleen in een restaurant zat tussen allemaal stelletjes, had ik toch het gevoel dat het niet compleet was. We zijn uitgenodigd op glamping ‘Casa del Mundo’ in het rustige plaatsje Tibi, vlakbij Alicante in het achterland gelegen, en op nog geen half uur van Benidorm. Heerlijk. We hadden er zoveel zin in, lekker even snel ertussenuit voor een paar dagen naar de warmte. Het was de week ervoor al ruim 25 graden in dit deel van Spanje, en dat voor de eerste week van maart. Het liep echter net even anders.

Zigeunerwagens
“Niets is zo veranderlijk als het weer” zeggen we in Nederland. Veel Nederlandse emigranten zijn juist om die reden vertrokken, omdat het weer in Spanje zo lekker ‘steady’ is. Helaas, alsof de weergoden uitgerekend mij wilden straffen voor het feit dat ik zo vaak leuke tripjes maak, sloeg het weer in Alicante compleet om, precies op het moment dat Caroline en ik arriveerden. Met enkel wat handbagage, omdat we toch alleen maar een korte broek en wat t-shirts nodig dachten te hebben, kwamen we aan bij Casa del Mundo. In nog geen uur tijd daalde de temperatuur van een aangename 20 graden naar een ronduit koude 10 graden en heeft het vervolgens 40 uur achter elkaar gehoosd van de regen. Interessant, zal ik maar zeggen. Extra tijd dus om van onze accommodatie voor de komende paar dagen, een heuse ‘pipowagen’, te genieten. ‘Pipowagen’, ‘Pipokar’, volgens mij staan deze woorden niet in de Dikke Van Dale, maar zou ik zo geen betere omschrijving voor dit soort woonwagens weten. ‘Zigeunerwagens’ misschien. Je ziet ze nooit meer op de weg rijden. Je zou ze alleen nog tegen kunnen komen als het circus weer eens in de stad is. Een heel oud circus welteverstaan, want ook circussen zijn tegenwoordig noodgedwongen met hun tijd mee gegaan.

ALS TIENER FLIKTE HIJ HET OM ‘S NACHTS DE EFTELING BINNEN TE DRINGEN

Jos en Beppie
De circuswereld, dat is precies waar Jos en Beppie, de eigenaren van ‘Casa del Mundo’, vandaan kwamen. Straattoneel om precies te zijn. Tilburg is waar Jos opgroeide. “Ik ben precies even oud als de Efteling” vertelt hij trots. Hij werkte als jongetje in het inmiddels wereldberoemde pretpark en deze vorm van kunst kroop dan ook onder zijn huid. Als tiener flikte hij het een keer om met zijn vrienden ’s nachts de Efteling binnen te dringen en alles aan te zetten. Alle draaimolens en andere toenmalige attracties stonden midden in de nacht te draaien, alsof het echt een sprookje was. “Dat kon toen nog”, vertelt Jos verder. “Alarmsystemen waren er niet en als je over het hek klom was je binnen. De enige die iets kon merken was de boswachter die in de buurt woonde. Maar die bleef natuurlijk ook niet elke nacht wakker om over de Efteling te waken.” Later werd hij bekend met straat-theatergroep ‘De Stijle Want’. Een bijzonder kleinkunst-concept dat nog steeds bestaat en bijvoorbeeld een vast gegeven is op het Lowlands festival. Met dit reizende gezelschap ontmoette hij Beppie in Groningen. Beppie, die toen al twee kinderen had, bleek van dezelfde bloedgroep en besloot met het gezelschap mee op avontuur te gaan. Samen begonnen ze uiteindelijk een bedrijf dat theater en circus-achtige producties organiseert voor het bedrijfsleven. Dit is tot de dag van vandaag hun werk én grote hobby gebleven.

Herrie op de camping
Op 50-jarige leeftijd, besloten Jos en Beppie hun leven nog een keer radicaal om te gooien en naar Spanje te vertrekken. Ze belandden op een oud landgoed van 30.000 m2 in de bergen, in het achterland van Alicante, dat wel wat onderhoud kon gebruiken. Maar ze hadden een plan. Een camping met woonwagens en grote tenten waarin gasten volledig zelfvoorzienend kunnen zijn. Dat was de start van ‘Casa del Mundo’. Een ‘glamping’ wordt Casa del Mundo tegenwoordig genoemd, maar die naam is eigenlijk veel te hip. Dat is volgens mij helemaal niet de bedoeling van dit stekje. Na een jaar lang van hun spaargeld te hebben geleefd en flink te hebben verbouwd, moest er dringend geld worden verdiend en begonnen ze samen met dochter Bregje een restaurant op het terrein. De kookkunsten van Bregje kwamen daarbij goed van pas. Geheel tegen de goed bedoelde adviezen in bedachten ze dat ze er beslist geen Spaans tapasrestaurant van wilden maken. “Dat kunnen de Spanjaarden toch altijd beter”. Nee, het werd een restaurant waar alle smaken van de wereld langs mochten komen. De eerste avond aten wij Thaise Curry en een salade met gerookte kip en mango waarbij ik me voor even in het Caribisch gebied waande. Ook de Spanjaarden uit de omgeving vonden het blijkbaar interessant om al die smaken uit te proberen want de klandizie kwam gestaag op gang. Totdat Herman den Blijker Casa del Mundo uitkoos voor zijn programma ‘Herrie in de keuken’. Dat is nu zo’n 7 jaar geleden, maar sindsdien is Casa del Mundo de bekendste camping in de omgeving. Het kleine restaurantje herbergt in het seizoen wekelijks zo’n 100 gasten uit alle windstreken, maar nog altijd vinden Jos en Beppie het fijn om met Nederlandse mensen te zitten. “Wij Nederlanders hebben dezelfde humor en dat is prettig. Met Spanjaarden kom je vanwege het cultuurverschil moeilijk tot een diepgaand gesprek”, aldus Jos. Nederlanders zijn dus graag geziene gasten en dat komt goed uit want er wonen er behoorlijk wat in dit mooie stukje Costa Blanca.

De kakker
Over Spaanse humor gesproken, de tweede dag wilden Caroline en ik gaan kijken in Alicante. Misschien een museum bezoeken aangezien het regenachtige weer niet veel anders toeliet. Alicante heeft, naast een bijzonder sfeervolle met palmen omzoomde wandelboulevard, veel van deze culturele bezienswaardigheden. Jos vertelde over het ‘Kerststallenmuseum’ WAT?? Ja dat bestaat dus echt. Ik, als kerstliefhebber, wilde dat weleens zien. Het is een piepklein museumpje met diorama’s. Kijkkasten van glas waarin zeer uitgebreide kerstlandschapjes te zien zijn met bergen en dieren en miniatuur-palmboompjes, zoals het er vroeger in Jeruzalem uit moet hebben gezien. Het grappigste van alles is dat in veel Spaanse kerststallen, verborgen achter een boom, schuur of brug, een beeldje wordt geplaatst van een mannetje die, met zijn broek op zijn enkels, zit te poepen. In eerste instantie dacht ik dat dit een staaltje van typisch Spaanse humor was, en laat ik zoiets nou net erg grappig vinden. Later is mij verteld dat dit mannetje ‘El Caganer’ (vrij vertaald ‘de kakker’) is, een beeldje van een herder, die vooral in Catalaanse kerststallen veel gezien wordt. Het mannetje draagt de traditionele Catalaanse rode ‘barretina’ (baret) en heeft dus zijn broek naar beneden en zit te poepen. De caganer symboliseert geluk en vreugde, en er wordt gezegd dat het beslist ongeluk brengt als je geen caganer in je kerststal hebt.

OP ZULKE PLEKKEN IN SPANJE IS HET NOG SERIEUS GOEDKOOP

Deze traditie komt uit een legende van het platteland waar men serieus geloofde dat als een boer geen caganer in zijn kerststal plaatste, hij een zeer slecht jaar zou hebben bij het verzamelen van de oogst, en deze zelfs compleet kon mislukken. Je begrijpt dat ik geen enkel risico meer neem, en in mijn kerststal dit jaar, stiekem een beetje verstopt achter de ezel, ‘een kakker’ zal zitten te poepen. Helaas heb ik ‘de kakker’ niet ‘live’ kunnen zien, want de regen liet het niet toe. Het regende op een gegeven moment zelfs zo hard dat we de parkeergarage niet eens uit konden lopen, dus keerden we onverrichter zake terug naar onze pipowagen in Casa del Mundo. Die avond vertelde Jos tijdens het eten een groot deel van zijn zeer kleurrijke levensverhaal. Tot 9 uur die avond, om precies te zijn, want toen begon ‘Boer zoekt vrouw’ en dat moesten ze zien. Voor dat programma zwicht dus iedere Nederlander, al woont ie in Spanje. We keerden terug naar onze woonwagen door de plassen op het terrein. Zelfs de normaal zo droge Spaanse berggrond wist met zoveel regenwater geen raad. Zo ook onze woonwagen niet, want toen we naar bed gingen ontdekten we dat het regenwater ook een weg naar binnen had weten te vinden door een kiertje in het plafond, precies boven ons voeteneind.

Vervelen is hier geen optie
Gelukkig blijft de zon nooit lang weg in dit deel van Spanje. De volgende dagen heeft het niet meer geregend. De temperatuur steeg al snel weer naar 20 graden en Jos en Beppie namen ons mee op een lange wandeling door het indrukwekkende natuurgebied rondom de camping, het berglandschap dat al volop in bloei stond. De lente was duidelijk begonnen. Wij waren nu nog de enige gasten, maar het seizoen zou spoedig beginnen en dan nemen Jos en Beppie hun gasten graag af en toe mee voor zo’n wandeling door ‘hun achtertuin’ zoals Jos het noemt. Wandelroutes van 5 uur kun je zelfs maken. In dit gebied zijn ook nog vele andere activiteiten mogelijk. Casa del Mundo ontvangt vaak fiets- en wandelploegjes, maar ook paardrijden, canyoning en parapenting zijn activiteiten om in de omgeving te doen.

Als een koning in Spanje
Wat mij tijdens de wandeling opviel waren de vele vervallen verlaten huizen, als kastelen zo groot. Lange oprijlanen met cipressen erlangs en adembenemend uitzicht. Huizen waarvan eigenlijk niemand meer weet wie de eigenaar is. Een oud verlaten klooster, statig op het bovenste puntje van de berg, misschien eigendom van een oude Spaanse familie. Gebouwen die voor minimaal een miljoen aan onderhoud nodig hebben om ze enigszins bewoonbaar te maken. Het stikt ervan in de Spaanse bergen. Niemand doet het, maar je zou er als een ‘Koning in Spanje’ in je eigen sprookje kunnen leven. Na ruim twee uur eindigden we onze wandeling bij een klein restaurantje waar we een drie-gangen menu aten dat zó goedkoop was, dat ik het thuis nooit voor die prijs op tafel zou kunnen krijgen. Op zulke plekken in Spanje is het nog serieus goedkoop. Ook een wijnliefhebber kan wat dat betreft z’n hart hier ophalen. Jos heeft een paar verrassend goeie wijnen uit deze streek in huis voor een nóg verrassendere prijs. Dit in combinatie met de speciale zuurkoolstamppot met chorizo, ananas en rookworst van Beppie, maken ’s avonds je dag compleet. Zulke dagen, daar doe ik het voor.

De laatste ochtend namen we afscheid van Jos en Beppie maar we zullen zeker weer eens terugkomen naar deze twee geweldige pretpark-eigenaren. Als in de zomer alle caravans en tenten bezet zijn dan lopen er zo’n 35 mensen en kinderen rond op het terrein en het restaurant zal gezellig druk zijn op die heerlijke warme zomeravonden. Ik zie in gedachten één grote reizende zigeunerfamilie bij elkaar, met paarden langs de kant en Jos als lachende circusdirecteur.

Jan Dulles


In zijn rubriek ‘Jan Dulles komt kijken’ doet Jan Dulles, zanger van de Volendamse formatie ‘De 3JS’, op zijn eigen originele en enthousiaste wijze, verslag van zijn ervaringen tijdens zijn verblijf van enkele dagen op telkens een andere unieke accommodatie in Spanje. Jan bezoekt de bezienswaardigheden in de omgeving, gaat enkele dagen op in het Spaanse leven, ruikt aan de cultuur en neemt het verhaal achter de mensen die hij ontmoet mee in zijn verhaal.

Heeft u een slaapplekje voor Jan? 
Heeft u een unieke, beetje vreemde, ronduit rare of gewoon hele mooie accommodatie in Spanje en lijkt het u leuk om Jan Dulles een paar nachtjes over de vloer te hebben?  Stuur dan een e-mail, met daarin de locatie van de accommodatie, uw naam en telefoonnummer naar redactie@vivamagazine.es en wie weet, is uw accommodatie binnenkort hier te bewonderen.