appen in de auto

IK VEROORZAAKTE EEN ONGELUK TERWIJL IK ZAT TE APPEN

IK VEROORZAAKTE EEN ONGELUK TERWIJL IK ZAT TE APPEN

“Is goed… Dan zie ik jullie zo… ja, op de parking… ik ben er over t…” BAM! Het duurde een paar seconden voordat tot me doordrong wat er precies was gebeurd. Voordat ik voelde dat de gordel in mijn borst sneed. Voordat ik voelde dat ik met mijn knie tegen het stuur was geklapt. Voordat ik het gesputter uit mijn motorkap hoorde en ik besefte dat mijn auto opeens dertig centimeter korter was geworden. Voordat ik besefte dat ik iemand had aangereden terwijl ik zat te appen.

Natúúrlijk reed ik altijd veilig, net als ieder ander. En natuurlijk keek ik nooit op mijn telefoon achter het stuur. Behalve dan soms even heel snel, want ik wist dat ik altijd alles onder controle had. Of als ik, zoals nu, in de file stond. Dan stond ik toch alleen maar stil. Of… Nou ja, je begrijpt, ik hield vooral mezelf flink voor de gek en zat ondertussen gewoon geregeld met mijn telefoon in de hand achter het stuur. Misschien wel vaker dan ik toe wilde geven. Die dag dus ook. Ik was onderweg om vrienden af te halen van het vliegveld en kwam in een korte file bij Alicante terecht.

Ik dacht dat het wel kon
Mijn telefoon piepte: mijn vrienden, ze waren al geland. We appten wat heen en weer, terwijl ik langzaam vooruitkwam. Stoppen, optrekken, stoppen, appen, optrekken, stoppen, appen. Het begon net weer een beetje te rijden, dus automatisch trok ik op, mijn ogen half op de weg, half op het scherm gericht. Kan wel, dacht ik. Kon niet. Terwijl ik naar mijn scherm keek, klapte ik met een grote knal op de auto voor me. Ik barstte in janken uit. Ik wist meteen dat ik een zeer groot probleem had. Hoe had ik nou zo ongelooflijk stom kunnen zijn? Appen in de auto en dan iemand aanrijden… Dit mocht dus niemand weten. Zelfs mijn familie niet, of mijn vrienden. Ik schaamde me kapot. In een vlaag propte ik snel mijn telefoon in mijn zak en stapte uit.

APPEN IN DE AUTO EN DAN IEMAND AANRIJDEN, DIT MOCHT DUS NIEMAND WETEN

Ik kwam weg met mijn verhaal
“Gaat het wel?” vroeg de man van de auto waar ik achterop was geknald en die zich voorstelde als Antonio. Hij vroeg het bezorgd. Ik zag er blijkbaar beroerd uit. “Wat gebeurde er nou?” Stotterend en sniffend zei ik dat ik het ook niet wist, dat ik zomaar opeens een knal hoorde en een klap voelde en niet wist hoe dat gebeurd kon zijn. “Je had vast een black-out,” zei hij en hij legde in een troostend gebaar een hand op mijn schouder. “Het komt wel goed, het zijn maar auto’s. Ik ben allang blij dat wij niks mankeren.” Daar stonden we dan: ik die hem met mijn onverantwoorde gedrag had aangereden en hij die mij gerust stond te stellen. Hetzelfde verhaal herhaalde ik later ook tegen de politie. En ik kwam er nog mee weg ook. In de dagen daarna bleek dat het echt een flinke botsing was geweest. Mijn auto werd total loss verklaard en de auto van Antonio had een ijzeren balk in de bumper die op drie plekken was gebroken. Volgens de schade-expert was ik met minstens zeventig kilometer per uur op een stilstaande auto geknald, zonder ook maar een beetje te remmen. 

Ik schaam me nog steeds kapot
Antonio belde die week nog twee keer om te vragen hoe het met me ging. Hij was bezorgd om me, omdat ik zo overstuur was geweest. Ik voelde me zó’n eikel en heb zelfs op het punt gestaan hem op te biechten dat het allemaal mijn eigen schuld was geweest, maar ik kreeg het gewoon mijn strot niet uit. En dat geldt niet alleen voor Antonio, ik heb niemand de waarheid verteld. Niet eens mijn vrouw, mijn ouders of mijn vrienden. Ik schaam me zó. Waarom ik dit nu dan toch wil vertellen? Omdat ik anderen wil waarschuwen. Ik zie zo vaak mensen met hun telefoon in hun hand in de auto zitten. Laat dat ding liggen als je rijdt! Bij mij is het goed afgelopen, maar wat als ik iemand had verwond? Of erger? 

Theo (38)