HANS KAZÀN: SOMS VERLANG IK TERUG NAAR DAT MOMENT IN DE RIMBOE

HANS KAZÀN: SOMS VERLANG IK TERUG NAAR DAT MOMENT IN DE RIMBOE

Het moet volgens mij het allermooiste beroep ter wereld zijn; Goochelaar. Je neemt iedereen in de maling waar ze bij staan en je komt er nog mee weg ook. Dat moet Hans Kazàn ook gemerkt hebben toen hij op zijn negende van Sinterklaas een goocheldoos kreeg, want vanaf dat moment was zijn carrière bepaald. Goochelaar en illusionist wilde hij worden en niets anders.

Hans Kazàn, Nederlands meest bekende illusionist, is geboren op 25 maart 1953 in Den Haag. Pas 19 jaar oud was hij toen hij de eerste prijs won tijdens het prestigieuze wereldkampioenschap voor illusionisten in de ‘Salles Pleyel’ in Parijs. Vanaf dat moment groeide Hans Kazàn langzaam uit tot Nederlands meest beroemde goochelaar-entertainer en dat is Hans Kazàn nu, ruim 45 jaar later, nog steeds. Hans woont met zijn vrouw Wendy, met wie hij inmiddels bijna 41 jaar getrouwd is, en hun kinderen Lara, Steven, Oscar en Renzo al geruime tijd nabij het Zuid Spaanse Marbella. Hun zonen Oscar en Renzo vormen, samen met de charmante Mara, de succesvolle illusionistengroep ‘Magic Unlimited’, waarmee zij de hele wereld rond reizen. Al in 1976 sloot Hans Kazàn zijn eerste televisiecontract af bij de TROS. De bedoeling was dat hij slechts één seizoen lang te gast zou zijn in het populaire jeugdprogramma ‘Ren Je Rot’, maar het werden maar liefst zeven onafgebroken jaren. Aansluitend presenteerde hij voor de TROS ook nog de Blufshow. Later stapte Hans over naar de commerciële televisie, waar hij met veel plezier maar liefst 850 afleveringen van de razend populaire spelshow ‘Prijzenslag’ presenteerde. Maar toen dit programma stopte, was het weer tijd voor zijn oude liefde: Magic! Honderden trucs en illusies heeft hij persoonlijk bedacht en uitgevoerd. Ontelbaar vaak heeft hij, alleen of samen met zijn kinderen, opgetreden in binnen- en buitenland. Als ondernemer heeft hij gegokt en soms verloren, maar vaak gewonnen. Al met al genoeg stof om Hans Kazàn eens goed onder de loep te nemen in ‘Close Up’. 

Nog niet naar huis
Sinds 2005 woont Hans in ‘zijn’ Cabopino, niet ver van het mondaine Marbella. Het kleine haventje, waar enkele bootjes rustig dobberen op het blauwe water, ligt op loopafstand van zijn huis. “Spanje is mijn tweede liefde”, zegt hij zelf. Jarenlang ging hij iedere zomervakantie met zijn gezin naar deze plek, tot hij tijdens één van die vakanties vanuit het water het strand op liep en dacht: “Ik wil nog helemaal niet naar huis”. Gelukkig is vrouw Wendy net zo avontuurlijk aangelegd als Hans, dus was de beslissing om te verhuizen naar Spanje eigenlijk helemaal niet zo´n moeilijke, meer een logisch gevolg. “Voor veel mensen is het misschien moeilijk om met schoolgaande kinderen naar een ander land te gaan, maar Wendy en ik wisten dat we alle problemen die we misschien tegen zouden komen wel het hoofd zouden kunnen bieden. De kinderen gingen meteen naar een Spaanse school, omdat wij wilden dat ze meteen goed zouden integreren. Iedereen adviseerde ons om de kinderen op een internationale school te doen, maar wij dachten dat een normale Spaanse school beter zou zijn, zodat mijn kinderen Spaans op zouden groeien, zouden leren hoe het hier is, de Spaanse humor zouden begrijpen, de Spaanse manier van met elkaar omgaan en, heel belangrijk, goed Spaans zouden leren spreken”.

DE AVOND IS WAT MIJ BETREFT DE BELONING VAN DE DAG

La calidad de la vida
Inmiddels is de familie Kazàn compleet geïntegreerd in het Spaanse leven. Zoon Renzo trouwde in Cabopino en woont met zijn jonge gezin bij Hans en Wendy in de buurt,  evenals dochter Lara, die samen met haar vriend Kian en zoontje Kaya niet ver van het ouderlijk huis woont en druk is met hun makelaarskantoor ‘HiHomes Marbella’. Steven en Oscar komen vaak even op visite als ze niet samen met Renzo op tour zijn voor ‘Magic Unlimited’. “We zijn een harmonieus gezin”, zegt Hans. “We hebben eigenlijk nooit ruzie, en als er een keer wat speelt, dan spreken we dat gewoon uit. Naar Nederland wil niemand nog terug, al beseft Hans terdege dat Nederland nog steeds het land is waar hij zijn boterham verdiend. In Nederland is Hans de bekende Nederlander, waar mensen naar hem zwaaien of spontaan naast hem komen zitten als hij op een zeldzaam moment een kopje koffie drinkt op een terras. In Spanje is Hans gewoon Hans, waar hij geniet van ‘La calidad de la vida’. Tijd om mijn eerste vraag te stellen.
 

Je verhuisde met vier kinderen naar Spanje. Nooit bang geweest voor aanpassingsproblemen?
“De jongens, Oscar, Renzo en Steven, zaten destijds in Nederland al op school, maar Lara, onze dochter, was toen een jaar of 5 en maakte haar ‘schooldebuut’ in Spanje. Zij is dan ook heel Spaans opgegroeid. Thuis spreken we onder elkaar gewoon Nederlands, maar buiten de deur spreken we Spaans. Ik merk met name bij Lara dat ze vanuit het Spaans terug vertaald. Die denkt echt in het Spaans. Maar eigenlijk hebben de kinderen nooit echt problemen gehad. Toen wij aangaven te verhuizen naar Spanje hadden anderen er eigenlijk meer problemen mee dan wij zelf. Men dacht volgens mij echt dat ze hier geen scholen hadden, terwijl de scholen in Spanje naar mijn gevoel beter zijn dan in Nederland. Ik heb ook echt respect voor bijvoorbeeld de gezondheidszorg in Spanje, die naar mijn mening van een beter niveau is dan in Nederland. Maar veel mensen hadden echt het idee dat wij in een land gingen wonen dat achter liep, dat men hier nog steeds op boerenkarren rondreed voortgetrokken door een ezel.

NAAR MIJN MENING ZIJN DE SCHOLEN EN DE GEZONDHEIDSZORG IN SPANJE VAN EEN BETER NIVEAU DAN IN NEDERLAND

Je zegt dat Spanje je tweede liefde is. Maar ook liefdes hebben toch wel mindere kanten? Ik noem bijvoorbeeld de bureaucratie.
“Ja, natuurlijk. Ik heb toevallig onlangs zoiets aan de hand gehad bij de notaris. Ik had om 10.00 uur een afspraak, maar pas tegen 13.00 uur was ik eindelijk aan de beurt. Dat is dan wel anders dan in Nederland waar je stipt op tijd geholpen wordt, en zelfs een kopje koffie krijgt, maar het is nu eenmaal de manier van werken in Spanje. En al komt ook bij mij weleens de Nederlandse punctualiteit naar boven, inmiddels weet ik wel dat het zo werkt. Het kost je een hele ochtend, mensen rennen door elkaar, overal is chaos, en hectiek, maar ik denk dan maar ‘ach, het zij zo’. Ik weet nu dat als ik iets officieels moet doen het veel tijd kost, soms een hele ochtend. Tussendoor lees ik dan maar mijn krantje en drink een kopje koffie.” 

Het meer relaxte leven bevalt je dus prima?
“Absoluut! Ik heb een keer een uitdrukking van iemand gehoord die zei: ‘de avond is de beloning van de dag’. En eigenlijk zegt dat kleine zinnetje meteen alles. Overdag heb je het druk, overal wachten, maar dan komt de avond, is het een uur of 8 en ga je eten. En hier hoort eten nog echt bij de cultuur, hier is eten nog genieten. En na het eten neem je nog een drankje, maak je een praatje en geniet je van de beloning van de rust van de avond. In Nederland kom je thuis, je eet snel en dan is het wegwezen of met zijn allen voor de tv hangen. Ik zou ook niet meer in Nederland kunnen wonen. Soms vlieg ik twee keer in de week naar Nederland, maar ik kan elke keer de grond kussen als ik weer terug ben in Málaga. Dan ruik ik de lucht van het schoonmaakmiddel waar ze de vloeren mee schoonmaken en denk ik ‘gelukkig, ik ben weer thuis’. Ons leven heeft zich gewoon verplaatst, dit is het eindpunt voor mij. Als ze mij hier weg willen hebben, zullen ze mij weg moeten sturen.”

ALS ZE MIJ HIER WEG WILLEN HEBBEN, ZULLEN ZE MIJ WEG MOETEN STUREN

Je moest minder gaan werken omdat je een burn-out hebt gehad. Lukt dat?
“Ik heb altijd heel veel gewerkt, om de simpele reden dat ik mijn werk gewoon heel erg leuk vind. Ik behoor dan ook tot de gelukkige mensen die van hun hobby hun beroep hebben kunnen maken en dan ben je volgens mij een gezegend mens. Maar dan nog kun je natuurlijk makkelijk teveel werken. Ik reis bijvoorbeeld veel, want ik reis niet alleen voor mijn eigen werk, maar ga ook vaak kijken als mijn kinderen met hun show ‘Magic Unlimited’, ergens optreden. En die treden op in Nederland en Spanje, maar ook in China, Japan, Saoedi Arabië. Noem het maar op en ze zijn er geweest. Ik ga dan gewoon kijken hoe het gaat, als vader, niet als collega. Daarnaast heb ik natuurlijk mijn optreden als goochelaar en entertainer, maar geef ik ook lezingen in bijvoorbeeld het bedrijfsleven en echt, ook daar ben ik behoorlijk druk mee. Veel mensen denken weleens dat ik in Spanje de hele dag aan het zwembad lig, of in de zon met een grote sombrero op mijn hoofd, maar ik ben echt gewoon ontzettend druk met alles wat ik doe. Maar zelf heb ik daar geen moeite mee.”

Je zegt dat je gastspreker bent geworden. Hoe wordt een goochelaar gastspreker?
“Ik ben eigenlijk altijd ondernemer geweest. Niet alleen in mijn eigen entertainmentvak, maar ik heb ook goocheldozen uitgegeven, ik weet niet hoeveel, videobanden met cursussen, op verschillende beurzen gestaan, zo ontzettend veel gedaan. Je weet waarschijnlijk wel dat wij in 2008 met het gezin mee hebben gedaan met het programma ‘Groeten uit de Rimboe’. We hebben daar echt in het niets geleefd, bij een stam in Kenia. Ik werd, toen we net terug waren uit de rimboe, uitgenodigd voor het programma ‘De wereld draait door’ om erover te praten. Mijn optreden in dat programma sprak een business-club uit Maastricht dusdanig aan dat zij mij uitnodigde om bij hen te komen praten omdat ons avontuur, volgens hen, interessant was voor hun leden. Ik ben tot mijn eigen verbazing ingegaan op hun uitnodiging en heb daar uitgebreid verteld wat wij allemaal hadden meegemaakt en wat dat met ons had gedaan. Na afloop vonden die mensen het gelukkig boeiend, omdat er veel details in mijn verhaal zaten die door ondernemers herkent werden. En vanaf dat moment ging het balletje langzaam rollen. Nu spreek ik voor grote bedrijven als Aegon, Rabobank, Nike, en de mensen luisteren nog steeds heel enthousiast. Ik heb zelf zakelijk veel meegemaakt en kan dus uit eigen ervaring putten. Ik heb het dan vaak over vallen en opstaan als ondernemer en hoe daar mee om te gaan. Maar ook als gastspreker ontkom ik niet aan het goochelen, want altijd is er wel iemand die aan het einde, bij het vragenrondje, aan mij vraagt: ‘U bent toch Hans Kazàn, de goochelaar, zou u misschien…’ En ja, dan gaat de goocheldoos weer open, hahaha.”

WE HEBBEN DAAR ECHT EVEN HELEMAAL IN HET NIETS GELEEFD

Was je meteen enthousiast om mee te doen aan Groeten uit de Rimboe?
“Ik kon dat programma niet, want wij hadden toen in Spanje geen Nederlandse televisie, nog steeds niet trouwens. Maar wij houden wel van een avontuur, dus mij leek het wel wat. Ik dacht ‘oh leuk, iets in de rimboe’, totaal niet beseffend om wat voor programma het precies ging. Ook Wendy zag het helemaal zitten, maar dan wel als ook de kinderen mee konden. We waren op dat moment iets van 30 jaar getrouwd en het leek haar wel leuk omdat met het hele gezin in een land, waar we normaal niet zouden komen, te vieren. De kinderen hebben toen op internet uitgezocht om wat voor programma het precies ging en die schrokken wel even. Maar we zijn er open in gegaan en hebben hele mooie herinneringen aan dat avontuur. Hoewel we echt drie weken lang heel primitief hebben geleefd en er meer dan eens het een en ander door de programmamakers werd uitgelokt om het de familie Kazàn een beetje moeilijk te maken, het is tenslotte TV. Vooraf hadden we tegen de kinderen gezegd; ‘Jongens we zijn te gast bij deze mensen in de rimboe, dus gedraag je ook als een gast. Dat betekend dat je een beetje beleefd bent en gewoon eet wat je wordt voor gezet. En als je het echt niet lust verzinnen we wel een trucje om het weg te toveren’, hahaha. Later mochten we 4 leden van de Samburu stam, waar we in Kenia te gast waren, uitnodigen hier bij ons thuis in Spanje. Die mensen hadden nog nooit gevlogen en waren zelfs nog nooit hun streek uit geweest. Eén van de vrouwen, Ndege, was ten tijde van dat bezoek zwanger en heeft haar kindje ‘Málaga’ genoemd, dus ook bij hen heeft het hele avontuur een bijzondere indruk achter gelaten. Ik verlang af en toe best wel terug naar dat moment in de rimboe, want we hadden echt een speciale band met die mensen waar we te gast waren. Maar je kunt er niet zomaar even voor een lang weekend heen gaan. Dat is wel jammer.”

Als je een truc bij iemand anders ziet, weet je dan meteen hoe die truc in elkaar steekt?
“Wij verzinnen zeker 80% van onze trucs zelf, en die resterende 20% passen we aan onze manier van werken aan. Dus inmiddels weten wij wel zo’n beetje hoe alles werkt. In negen van de tien gevallen zie ik wel hoe de truc in elkaar steekt. Wat veel mensen niet weten is dat er namelijk maar 10 mogelijkheden zijn om iets te doen. Materie door materie, van kleur veranderen, vergroten, verkleinen, gedachten lezen, etc. En daar zijn maar een paar technieken voor om dat te bereiken. Je kunt het zien als het componeren van muziek. Daarvoor heb je een aantal noten tot je beschikking waarmee je een liedje kunt maken, maar die noten blijven altijd dezelfde noten. De technieken die je hebt voor het maken van een goocheltruc zijn dus eigenlijk je muzieknoten, en daarmee ‘componeer’ je nieuwe goocheltrucs. Maar heel af en toe, als ik even niet goed oplet, of niet scherp ben, dan snap ik het ook niet hoor. Een tijdje terug bijvoorbeeld zag ik een truc bij een collega in Engeland en toen dacht ik ‘maar dat kan toch helemaal niet?’. Toen heb ik echt eindeloos lang thuis na moeten denken hoe die truc in elkaar stak. Ik dacht werkelijk dat ik gek werd. Maar na heel erg lang zoeken kwam ik er gelukkig achter. Want dat is echt mijn eer te na.”

IK BEN NIET ALS KAZÀN GEBOREN, MAAR LATER BEN IK WÉL KAZÀN GEWORDEN

Is Kazàn je echte naam, of toch een artiestennaam?
“Ik ben niet als Kazàn geboren, maar later wél Kazàn geworden. Toen ik negen jaar oud was ben ik begonnen met goochelen en werd ik niet veel later ook lid van een goochelclub. Ik moest toen een artiestennaam opgeven, vraag me niet waarom, en met mijn jeugdige creativiteit bedacht ik ‘KA’ van mijn grote voorbeeld Fred Kaps. Het ‘ZAN’ komt van de Italiaanse goochelaar Remo Inzani, die waarschijnlijk niemand kent, en het accent op de tweede ‘A’ heb ik er opgezet omdat het anders teveel leek op de naam van een grote wolfshond. Sinds dat moment heb ik me eigenlijk altijd van de naam ‘Kazàn’ bediend, ook op school al schreef ik ‘Hans Kazàn’ boven mijn proefwerken. Omdat ik geen leuke herinneringen bewaar aan mijn jeugd, heb ik later mijn achternaam officieel laten wijzigen in Kazàn. En die naam staat nu al bijna 15 jaar in mijn paspoort, maar ook in het paspoort van mijn vrouw en kinderen, en je mag best weten dat ik daar erg trots op ben. Mijn naamsverandering voelde voor mij dan ook als een nieuw begin, een start van een nieuw leven, en zo ben ik de familie Kazàn begonnen.”

Over namen gesproken, je hebt een zwarte hond en die heet Piet. Heb je die naam gekozen om de kleur van de hond of vond je ‘Piet’ een typische hondennaam?
“Hahaha, ja, onze Zwarte Piet. Nee, het is nog erger, Piet is namelijk een meisje, hahaha. Piet is ooit door iemand in onze tuin gezet die dacht ‘die mensen zorgen er wel voor’. We hadden toen meer honden die soms aan waren komen lopen, en die we liefdevol opnamen. Dus eentje erbij was voor ons geen probleem. Maar waarom we haar ooit Pietje hebben genoemd weet ik eigenlijk niet meer. Het was iets met een boekje van de kleinkinderen geloof ik, maar het heeft niets met Zwarte Piet te maken. Een paar jaar nadat we Pietje in onze familie hadden verwelkomt barste in Nederland die hele discussie over Zwarte Piet los en toen viel het toevallig samen.”

HET IS NOG VEEL ERGER, ZWARTE PIET IS NAMELIJK EIGENLIJK EEN MEISJE

Waar ben je het meest trots op?
“(Stilte) Ik denk dat ik het meest trots ben op de harmonie die wij in ons gezin hebben. Hoe ouder ik word, hoe meer ik tot de ontdekking kom dat het echt niet zo gewoon is als ik altijd gedacht heb. Voor mij is het normaal dat er nooit  ruzie is. Niet tussen Wendy en mij, maar ook niet tussen de kinderen. Die reizen notabene met zijn vieren de wereld rond. Nou, dan vraagt dat toch om trammelant bij heel veel mensen. Maar er is nooit trammelant, het is altijd in harmonie. En iedereen wijst dan met zijn vinger naar Wendy en mij, want het komt natuurlijk omdat wij hen een bijzondere opvoeding hebben gegeven. Maar wij hebben nooit bewust iets gedaan om deze harmonie te krijgen of hen op een speciale manier opgevoed. Maar ik ben wel erg trots dat die harmonie in ons gezin aanwezig is. Of misschien moet ik wel zeggen dat ik heel blij ben.”

Je mag binnenkort vieren dat je 41 jaar getrouwd bent, en ook nog eens met dezelfde vrouw. Ik denk dat veel mensen graag je geheim zouden willen weten.
“Er is eigenlijk geen geheim. We kwamen elkaar tegen, Wendy was toen 17 jaar en ik iets ouder, en ik wist vrijwel meteen ‘die is het’. Daar heb ik zelf geen moment over getwijfeld. Voor Wendy was het allemaal wat minder duidelijk, want ik heb haar echt moeten veroveren, hahaha. Maar het fijne is dat we vanaf het allereerste begin ons thuis voelde bij elkaar en we nog steeds erg graag bij elkaar zijn. Ik ben bijvoorbeeld pas terug van televisieopnames in Montenegro, en dan denk ik: ‘jammer dat Wendy er niet bij is. Dit had ze mooi gevonden, of dit had ze lekker gevonden, dit uitzicht had ze moeten zien’. Ik mis haar gewoon als ik haar een paar dagen niet zie. Je bent ook niet de eerste die het mij vraagt en waarschijnlijk ook niet de laatste, maar ik weet echt niet wat ons ‘grote geheim’ is, ik kan er werkelijk geen zinnig woord over zeggen. Ik kan ook geen boekje schrijven met gouden regels of de beste huwelijkstips, want dan zou ik dat zeer zeker doen. Het is gewoon zo, het heeft zo moeten zijn, we zijn gek met en op elkaar en we houden zielsveel van elkaar. Meer kan ik er echt niet over zeggen.”

IK BEN TROTS OP DE HARMONIE DIE WIJ IN ONS GEZIN HEBBEN

Ik heb een vraag van een lezeres van Vivamagazine.es. Zij zat regelmatig met jou in het vliegtuig en het viel haar op dat jij altijd zo snel door de douane bent. Ze wil graag weten wat je truc is.
“Hahaha, dat is geen speciale truc hoor. Ik reis al bijna 18 jaar soms zelfs twee keer per week heen en weer tussen Nederland en Spanje. Ik ken de mensen op de vliegvelden dus inmiddels wel zo’n beetje, en de meeste ook bij naam. Ik maak ook regelmatig een praatje met iedereen die daar werkt, dus ze zien mijn gezicht meerdere keren per week voorbij komen. Waarschijnlijk tot vervelens toe hahaha. Maar dan gebeurt het regelmatig, als het een beetje druk is zoals in de zomertijd, dat iemand mij een seintje geeft en mij dan snel via een kortere route het vliegveld af krijgt. Dat is één van de voordelen als je veel reist, de mensen op een gegeven moment kent en hen altijd met respect behandeld. Maar ik dacht altijd dat ik dat redelijk ongemerkt deed, hahaha. Maar ik val schijnbaar toch wel heel erg op.” 

Na mijn laatste vraag nemen we afscheid. Hans gaat zich weer overgeven aan ‘La calidad de la vida’. En ik? Ik heb een vraaggesprek van meer dan een uur dat ik uit moet werken. Een bijzonder man, Hans Kazàn. Maar ook iemand die graag praat en eenmaal op gang niet meer te stoppen is. Ik wens hem, zijn vrouw Wendy en hun ‘Magic’ kinderen heel veel geluk toe in ‘hun’ Cabopino, waar de bootjes gewoon rustig blijven dobberen in het kleine haventje, het Andalusische leven zijn eigen relaxte gang gaat en de zon altijd net wat vrolijker lijkt te schijnen dan elders aan de Costa del Sol


Interview: Jan Nicolas
Foto’s: privé archief

1 reactie

  1. Leuk verhaal van Hans Kazan,
    Aardige man ook. Ik heb hem wel eens ontmoet in Marbella. Ik organiseerde toen evenementen voor het goede doel. Superleuk gezin ook. Dat zal iedereen zich wensen.
    Groetjes Constance

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *