bragi, een gewezen jij

GEDACHTEN

GEDACHTEN

Gedachten worden gevoelens, worden daden, laten je lusten wachten, vaak doelloos, zinloos, terwijl je loopt, dwalend over tevergeefs betreden paden, blijf je naar het onbereikbare eindeloze smachten, wanhopig, rusteloos. Denkend aan lustvolle nachten, het verleden spijtig vervlogen, liefde die niet langer is maar was, of misschien nooit is geweest, je hart bedrogen, gebroken, niet te lijmen leeg gezogen. Een traan ziltig en nat, langzaam dalend de weg bepalend voor opkomend verdriet dat, je lippen beroerend als de streling van het definitieve, je laat berusten in het onvermijdelijke negatieve, dat zij die je stil aanbad, niet langer is maar is geweest. En terwijl je doorloopt onbevreesd, niet meer omkijkt naar het alternatieve, worden gevoelens weer gedachten.

Bragi ’16