Relatie en rode kaarten

EVEN HELEMAAL NIETS

EVEN HELEMAAL NIETS

Terwijl de schaarse Spaanse regen tegen mijn raam tikt, zit ik te bedenken hoe ik deze dag ga overleven. Hij ligt voor me als een blanco pagina die staat te springen om gevuld te worden, maar ik heb gewoon geen zin. Nul inspiratie, en nog minder energie. Niet dat ik niets te doen heb, integendeel, ik stik van het werk. Maar de wil om iets te gaan doen ontbreekt.

De wil ontbreekt
Mijn heerlijke bank kijkt me uitnodigend aan en als ik terug kijk klimt een schuldgevoel via mijn benen omhoog in een poging bezit te nemen van mijn brein. Ik schud het van me af als een natte hond de regendruppels. In mijn hoofd vecht het “Ik moet nog dit” een dappere strijd met “ik moet nog dat”, maar de uitslag is vandaag niet aan mij besteed. De wil ontbreekt, dus de dampende koffie staat klaar om op mijn gemak van te genieten. Op mijn gemak, goh, hoe lang is dat niet geleden? Vandaag bepaal ik en ik alleen en niet de tijd, niet de deadline, niet het “liever gisteren af dan vandaag”. Vandaag is er tijd, misschien niet direct een zee, maar toch zeker een klein beekje.

VANDAAG IS ER TIJD, MISSCHIEN NIET DIRECT EEN ZEE MAAR TOCH ZEKER EEN KLEIN BEEKJE

Vind ik koffie eigenlijk wel lekker?
Ik neem een slokje van mijn koffie. Is koffie eigenlijk nog wel koffie sinds de opmars van cupjes, pads en weet ik veel wat nog meer? Het zwarte vocht rolt bitter traag door mijn mond. Vind ik koffie eigenlijk wel lekker? Daar ga ik morgen eens over nadenken. Niet vandaag. Vandaag is het tijd voor tijd. Langzaam tikt de klok de minuten weg. Vijf minuten duren ineens een half uur. Een half uur een halve dag. “Wat heb je veel tijd als je tijd hebt”, bedenk ik me verbaasd. “Tingggg”. Een appje. In een automatisme reikt mijn hand naar de telefoon. Zet hem op stil. “Nog één keer storen en je gaat helemaal uit”, vermaan ik het ding geluidloos. Geen tijd voor appjes, Facebook, Twitter, of Instagram. Geen tijd, misschien later. Of niet. Vind ik dit nu fijn of juist niet? De rust, de leegte, het helemaal niets doen behalve het doorslikken van een slokje koffie waarvan ik niet eens weet of ik het eigenlijk wel lekker vind. Het ligt als een warme deken over me heen met nét genoeg gewicht om me ervan te weerhouden op te staan om weer te gaan rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan. Ik geef me over aan de rust en laat me nog wat dieper in de kussens zinken. Ik word één met mijn bank.

Maandag column schrijven, dinsdag alle teksten nakijken, woensdag deadline, donderdag… Ik schrik wakker. Niet nu. Dat is voor morgen. Eerst mag ik nog een eeuw van een dag overbruggen met niets tot weinig. Tijd voor nog een bakkie.

Cristina xxx


Columniste/schrijfster Cristina Danneels woont, na enkele jaren in Zuid Afrika te hebben doorgebracht, al weer enige tijd aan de Costa Blanca. In haar column geeft zij op soms orthodoxe wijze haar kijk op het leven. Meer lezen? Ga dan naar Facebook.com/columniste.