Kleurrijk Spanje - Jacqueline van Tol

EL CASTILLO DE MORAIRA

EL CASTILLO DE MORAIRA

Kukelekuuuu!!! Het gekraai van de haan weerkaatst tussen de heuvels. Ik open één oog en nog één en zie de lucht oranjeroze kleuren boven de zee. Even zak ik terug in de kussens, maar dan verman ik mij. Vóór de zon opkomt wil ik wandelen.

Het stille dorp ademt een diepe rust als ik even later het strand oploop. Ik slenter langs de vloedlijn, begroet een enkele hardloper en nestel mij tegen de muur van de nog dichte strandbar. Witte duiven landen om mij heen, waggelend pikken ze in het mulle zand naar insecten. Wat houd ik van deze plek; jaren geleden heb ik mijn hart aan Moraira verpand, pure parel aan de Costa Blanca. Het gebeurde zomaar, onverwacht, zoals wanneer je je eerste liefde ontmoet en je in één klap weet: dít is het. Dat overkwam mij toen ik met een makelaar meereed naar dit vissersdorp. We namen de rotonde in het centrum, ik keek naar links en in een flits zag ik een Ramblas met palmen en leibomen die een groen bladerdak vormden boven een rij vrolijk spuitende fonteintjes. Dat beeld brandde zich in mijn netvlies en ik zei hardop: “Hier moet ik terugkomen”. Je hebt van die momenten die een keerpunt in je leven vormen en dit was er zo eentje.

Verdediging tegen piraten
Al zeven jaar lang kom ik terug en woon en werk ik in Moraira, waar de markante kasteeltoren El Castillo getuigt van de verdediging tegen piraten tot aan de helft van de 18e eeuw. Het uitzicht vanaf de omliggende terrassen over zee en het Playa de l’Ampolla is adembenemend. Een authentiek decor ook voor het feest ‘Moros y Christianos’, waarbij de herovering van het Iberisch schiereiland op de Moren nog elk jaar met groots vertoon wordt nagespeeld. Ik kijk naar de verlichte toren, ruik de zilte zee en zuig mijn longen vol schone lucht. Geen fabrieken hier en daardoor weinig werkgelegenheid.

JE HEBT VAN DIE MOMENTEN DIE EEN KEERPUNT IN JE LEVEN VORMEN EN DIT WAS ER ZO EENTJE

Jonge versie van Julie Iglesias
“Als je hier je geld wilt verdienen,” zei een vriend tegen mij, “dan moet je de horeca in, makelaar worden of sinaasappelbomen kweken.” Heerlijk toch? Geen vervuilende industrie, alleen in de nacht uitgevaren vissersbootjes die met hun netten rustig voor de kust liggen te dobberen in de ochtendschemering. Ik zie hun lichtjes twinkelen en spiegelen in het diepblauwe wateroppervlak. Met een weldadige zucht sta ik op, schud het zand van mij af en loop het net geopende restaurant in. Tijd voor een romige ‘café con leche’ en een ‘bruschetta’, een half stokbrood dat even op de grill gaat, belegd wordt met verse stukjes tomaat en Manchego kaas en warm voor mij op tafel wordt neergezet door een allervriendelijkste jonge versie van Julio Iglesias.

Ik neem een hap van het knapperige brood en sluit even mijn ogen… Mmmm deze dag kan niet meer stuk.

Jacqueline


Jacqueline van Tol heeft een bijzondere passie voor kleur én voor Spanje. Aan de Costa Blanca schildert zij, geeft zij workshops en interieuradviezen. Door de kleurrijke wereld die zij creëert inspireert zij velen met beeld en woord. In haar column ‘Kleurrijk Spanje’ deelt zij op unieke wijze haar ervaringen door deze te combineren met een door haar gemaakt aquarel.

1 reactie

  1. Wat een heerlijke aflevering. Ik was daar ook verschillende malen in Moraira. Woonde er zelfs zes weken tegenover de toren.
    Dit verhaal bracht me vandaag vanuit het ijskoude Nederland weer even terug in de goed getroffen sfeer van dat heerlijke dorpje.
    Complimenten aan de schrijfster.

Comments are closed.