Relatie en rode kaarten

DOE HET ZELF

DOE HET ZELF

Voor ik het pak, met daarin de ‘Billy boekenkast’ van Ikea, openmaak, schenk ik een wijntje in. Ik neem een flinke slok die ik even door mijn mond laat circuleren alvorens ik genietend slik. Het bouwplan geeft aan dat ik een boormachine, boortje 11 mm, hamer en schroevendraaier nodig heb. De pluggen, schroeven, spijkers en krammen zitten in een apart zakje. Ik zet mijn wijnglas op de grond, naast het pakket planken van diverse afmetingen en loop naar de gangkast om het gereedschap te pakken.

Niet vloeken
Als ik de deur open zwaai flikkert de parasol die ik in de kast gepropt heb eruit. Met een harde knal komt vervolgens de aluminium trap, tegengehouden door de parasol, op mijn teen terecht. Ik mag niet vloeken maar doe het toch. Helemaal achterin vind ik de boormachine met een boortje van 10 mm. Te klein, maar als ik een beetje ronddraai wordt het gat vanzelf wel groter. Mijn zwarte kater komt eens kijken, maar krijgt meteen een gooi de kamer in. Die is veel te nieuwsgierig en het vrouwtje moet nu echt even haar aandacht erbij houden. Ik plaats de grootste plank met de onderkant op de grond, zet de boormachine erop en geef gas. Als een torpedo schiet de plank weg en komt met een doffe dreun tot stilstand tegen mijn pas geverfde muur, daarin een grote scheur veroorzakend. Op mijn billen schuif ik richting plank, met de boor als een geladen pistool in de aanslag voor poging twee. Nu de plank vast ligt tegen de muur heb ik het gat in no-time geboord en ik graai naar een plug. Shit, gat te klein. Misschien een beetje poeren. Shit, gat te groot. Op mijn knieën glijd ik over de plavuizen richting mijn glas en neem een grote slok wijn. Ik besluit eerst iets aan die scheur in de muur te doen en begeef me weer naar de gangkast waar ik een tube muurvuller vind, keihard en zo droog als gort. Misschien met een beetje olijfolie mengen?

TE LAAT ZIE IK DAT IK DE VERKEERDE KANT VOL GEPEURD HEB MET LIJM

Verslagen
Slecht plan want nu druipt de olijfsmurrie uit de scheur en laat een lelijke bruingele baan achter. Dat is voor later zorg. Ik bekijk de berg planken met toebehoren en besluit de boormachine weg te leggen en de boel gewoon met secondelijm aan elkaar te lijmen. Mijn kater komt weer poolshoogte nemen, maar wederom geef ik hem een zwieper. Even geen tijd. Lukraak pak ik wat planken en smeer ze in met lijm. Te laat zie ik dat ik de verkeerde kant vol gepeurd heb met lijm. Nu heb ik één plank met een flink gat en één die onder de lijm zit. Ik overweeg alles weer keurig in de doos te mikken en zonder blikken of blozen het pakket te retourneren aan Ikea. In mijn wanhoop probeer ik nog om de lijmresten weg te hakken met een dikke schroevendraaier. Van de plank blijft na een paar minuten hakken echter weinig over. Verslagen zak ik onderuit, zet mijn glas tussen mijn benen en leun tegen de bank.

Moeizaam sta ik na een tijdje op, schuif met mijn voeten alle planken en rommel bij elkaar, zet mijn lege glas op het aanrecht en geef de kat een knuffel. Ik loop naar mijn open haard en pook het vuur lekker op, voordat ik er Ikea brandhout bij gooi.

Cristina xxx


Columniste/schrijfster Cristina Danneels woont, na enkele jaren in Zuid Afrika te hebben doorgebracht, al weer enige tijd aan de Costa Blanca. In haar column geeft zij op soms orthodoxe wijze haar kijk op het leven. Meer lezen? Ga dan naar Facebook.com/columniste.