In naam van Oranje

DE MAN IN HET VLIEGTUIG

DE MAN IN HET VLIEGTUIG

Ik zit in het vliegtuig naast een knaap die verdacht veel op Dotan lijkt. Maar omdat er zoveel knapen op Dotan lijken, zeg ik maar niets, want voor het zelfde geld heet hij geen Dotan en dan beledig je misschien iemand onbewust. Of hij heet wel Dotan, maar is dan weer niet de leider van een trollenleger. Of hij heet Dotan en is inderdaad de zanger, maar wil eigenlijk niet herkend worden. Of juist wel. Afijn, een dilemma is geboren en ik neem mij voor om maar net te doen alsof hij niet op Dotan lijkt en ga zeker zijn muziek niet beluisteren, want voor je het weet ben je onderwerp van een discussie op Twitter.

Ken je mij niet?
Op een voetje of 10.000 kijkt de man mij aan met een blik van “ken je mij niet?” maar ik hou me zo dom mogelijk, wat voor mij niet al te lastig is. Als ik niet reageer op zijn vragende blik, vraagt hij mij of hij er even langs mag omdat hij iets uit zijn reistas moet pakken. Ik sta netjes op, hij trekt het kastje open, rommelt wat in zijn tas en gaat weer zitten. Ik kijk naar wat hij gepakt heeft en zie dat het een boek is. Als hij het boek openslaat herken ik tot mijn stomme verbazing de foto op de achterzijde. “Dat ben ik” schiet het door mij heen. Omdat het natuurlijk altijd kan zijn dat de man op de foto weliswaar sprekend op mij lijkt, maar misschien toch iemand anders is, buig ik mij een ietwat naar voren en lees de titel van het boek. “Bondig” staat er met grote letters geschreven op de oranje kaft. De schrijver is Jan van Oranje. Ik vraag de man wat onnozel of het een goed boek is dat hij leest. “Ik hou van de schrijfstijl van deze schrijver”, zegt hij. “Ik kan die verhalen keer op keer blijven lezen”. De man legt toch het boek even weg en begint een praatje.

Vreemd en fijn tegelijk
Het is echt bizar dat de man mijn boek aan het lezen is, met notabene mijn foto op de achterkant, maar hij geen idee heeft dat ik het ben die ‘zijn’ boek geschreven heeft. De man vraagt wat voor werk ik doe en als ik zeg dat ik af en toe wat dingetjes schrijf heeft hij nog steeds geen idee wie ik ben. Ik pak mijn telefoon en twitter over deze bijzondere ontmoeting met deze fan. “Het is vreemd en fijn tegelijk”, twitter ik vanuit het vliegtuig. Mijn volgers op Twitter smullen van het verhaal en kunnen werkelijk niet wachten de afloop te horen, getuige de vele reacties. Ze geven mij tips hoe ik de man die op Dotan lijkt toch kan vertellen wie ik ben.

ALS HIJ ZEGT DAT DE SCHIJVER JAN VAN ORANJE HEET, DOE IK NET ALSOF IK NOG NOOIT VAN DIE NAAM GEHOORD HEB

Dure vliegtuig wifi
Op dat moment bedenk ik me dat hij me misschien wel volgt op Twitter. Dus ik twitter: “Nou, hallo vliegtuigbuur. Bedankt dat je mijn boek leest en er zo in op gaat”. Ik begin er echt lol in te hebben en ik blijf via twitter updates geven over de interactie tussen de Dotan look-a-like en mijzelf. Overigens wel via ‘dure vliegtuig wifi’. De man babbelt er tussen de korte verhalen onderwijl lustig op los. Ik vraag de man hoe de schrijver heet en als hij ‘Jan van Oranje’ antwoordt, doe ik alsof ik die naam nog nooit gehoord heb. Ik vraag hem dan ook hoe hij het boek ontdekt heeft. De man vertelt dat hij het boek kreeg van een vriend en dat de verhalen hem ‘troost en vrede’ geven. Het toppunt is nog wel als hij mij mee laat lezen. “Goed hè?”, zegt hij.

Als ik het vliegtuig verlaat geeft ik hem een briefje waarin ik hem uitleg wie ik ben. Ik wil deze ervaring namelijk niet verpesten en hem ook niet voor schut zetten. Het gaat tenslotte niet om mij maar om het schrijven op zich en daar komt bij dat dit eigenlijk het grootste compliment is dat ik ooit heb gekregen.

Jan van Oranje 😉


Jan van Oranje is als columnist ondermeer verbonden aan metronieuws.nl en Viva! Magazine, waar hij in zijn vaste rubriek ‘In naam van Oranje’ zijn licht laat schijnen over actuele gebeurtenissen en op unieke wijze de hilariteit van het dagelijks leven aantoont. Meer columns van Jan van Oranje kunt u lezen op www.janvanoranje.nl.