CLOSE UP: ANTONIO BANDERAS

CLOSE UP: ANTONIO BANDERAS

Ik verwacht Zorro binnen te zien komen, die heel macho zijn masker afrukt, zijn hoed nonchalant wegwerpt, met een zwierige zwaai zijn cape afdoet, voordat hij tegenover mij komt zitten in het luxueuze hotel Maria Cristina in San Sebastian. In tegenstelling tot mijn dagdroom komt een man met een relaxte tred de hotellobby binnenlopen, met een baard van een maand of zes op een afgeleefd gezicht. Niks geen masker, hoed of cape, maar een vale, afgewassen spijkerbroek vol scheuren en gaten, blauw jasje, zonnebril trendy gehaakt in de kraag van zijn witte shirt. Er zijn veel mannen die knapper worden naarmate ze ouder worden, maar de man die zojuist tegenover mij is gaan zitten is het levende bewijs dat deze stelling zeker niet voor elke man opgaat. Tot hij zichzelf aan mij voorstelt met een stem, die mij als overtuigd lesbienne zelfs kippenvel bezorgt, en ik in de mooiste bruine ogen kijk die ik ooit van dichtbij gezien heb. Ik neem een slokje water, haal diep adem en ga er eens goed voor zitten.

Dit is dus de man voor wie vrouwen wereldwijd in katzwijm vielen, toen hij als Zorro op het witte doek schitterde. Zelf is hij het wel een beetje zat dat iedereen hem nog steeds ziet als sekssymbool. Al is hij de eerste die toegeeft dat zijn looks hem door de jaren heen zeker geen windeieren hebben gelegd. Gefluisterd wordt dat zelfs Madonna hem ooit probeerde te verleiden. Hoewel het niet eenvoudig is, zou Banderas op z’n 57ste maar wat graag afrekenen met het imago van ‘latin lover’. Hij zegt daar zelf over: “Zelfs als ik een vrouw speel, zien ze me nog als een machoman.” Als de Spaanse acteur in de spiegel kijkt, ziet hij iets heel anders dan wat de doorsnee vrouw in hem schijnt te zien. “Kijk nou eens naar mij en wees eerlijk, wat is er zo sexy?” Als ik zeg dat ik 100% op vrouwen val, en er dus weinig kijk op heb, kijkt hij me met een verbaasde blik aan en schiet dan hard in de lach. “Dan hebben we dat in ieder geval gemeen. Maar even serieus”, vervolgt hij zijn betoog, “Ik zie het echt niet. Als ik hier de straat op ga, kan ik zonder problemen een dozijn mannen aanwijzen die er veel beter uitzien dan ik. Logisch! Ik ben niet iemand die er veel aan doet om lichamelijk in conditie te blijven. Ik doe niet aan krachttraining, loop niet hard en dat zie je.” Lachend: “Oké, als vrouwen me desondanks als sekssymbool willen zien, moet dat maar. Maar bedenk wel, alle schoonheid is vergankelijk. Er komt een tijd dat ook ik mijn haar en tanden verlies. In elk geval ben ik tegen die tijd zéker van mijn etiketten af en ziet niemand me nog als op die manier.”

Meer dan een lustobject voor vrouwen
Een beetje onterecht is het ook wel om Banderas alleen maar weg te zetten als een macho en lustobject voor vrouwen. Wie zijn staat van dienst bekijkt, ontdekt al snel dat ‘Zorro’ meer in zijn mars heeft dan het spelen van een gemaskerde held. Ooit was hij de homoseksuele geliefde van Tom Hanks in Philadelphia en regisseerde hij films als Crazy in Alabama (1999) en El Camino De Los Ingleses (2006). Ook sprak hij de stem is van Puss, een populair personage in de Shrek-films. Dat laatste bleek zo’n succes dat zijn personage, de poes met het Spaanse accent, een eigen film kreeg: Puss in boots (de gelaarsde kat red.). In 2014 deed hij weer iets compleet anders met de film over Pablo Picasso, ‘33 días’. Net als Pablo Picasso is José Antonio Domínguez Banderas geboren in een vroom katholiek gezin in de badplaats Málaga, de op één na grootste stad in zonnig Andalusië aan de Costa del Sol. Zijn vader, José Domínguez, werkte bij de Guardia Civil. Zijn moeder, Anna Banderas, was een onderwijzeres op een lagere school. In eerste instantie was het de droom van de jonge Antonio om profvoetballer te worden. Geen onmogelijke opgave, want hij had talent en blonk uit in alle schoolteams. Maar toen hij op zijn vijftiende zijn voet brak, moest hij zijn voetbaldroom opgeven. Lang treurde Banderas niet, want met dezelfde passie waarmee hij zich lange tijd op het voetbal had gericht, stortte hij zich nu op acteren. Hij nam toneellessen en sloot zich aan bij een theatergezelschap dat heel Spanje rondreisde. Het verhaal gaat dat hij diverse keren is opgepakt en gearresteerd met dit gezelschap, omdat ze onder het strenge Franco-regime verboden stukken van Bertolt Brecht opvoerden. Uiteindelijk toog hij met zijn laatste spaargeld naar hoofdstad Madrid om daar zijn eerste succesvolle schreden te zetten in de filmindustrie. Ik lanceer mijn eerste vraag:

Je sprak geen woord Engels. Hoe ben je dan uiteindelijk toch van Spanje in Hollywood terechtgekomen?
“Dat was eigenlijk niet meer dan puur toeval. Ik was net klaar met een film in Venezuela en wilde teruggaan naar Spanje, toen mijn agent me belde en zei dat ik onmiddellijk naar Londen moest omdat een Amerikaanse filmproducent me wilde zien. Hij had een rol voor me. Ik dacht eerst dat hij me voor de gek hield, maar het bleek echt waar te zijn. Ik sprak destijds inderdaad geen woord Engels, dus eigenlijk verstond ik niets van wat de beste man zei. Ik mompelde alleen maar de hele tijd: ‘Oké.’ Ik ging dan ook naar huis met het idee dat ik het totaal had verknald. Ik baalde, was gefrustreerd, gedesillusioneerd. Dit was waarschijnlijk de kans van mijn leven, de enige kans van mijn leven, en ik had het verpest omdat ik geen Engels sprak. Een paar weken later kwam er plotseling een telefoontje van diezelfde producent. Hij bood me een rol aan in ‘Mambo Kings’. Dat was in 1992, het begin van mijn filmcarrière. Het was ongelooflijk. En de rest is, zoals je weet, inmiddels geschiedenis.”

ZELFS ALS IK EEN VROUW SPEEL, ZIEN ZE ME NOG ALS EEN MACHOMAN

Heb je weleens problemen gehad met je nogal zware Spaanse accent?
“Nee, totaal niet. Ik denk dat Hollywood mijn accent geaccepteerd heeft, dat zelfs het publiek mijn accent best wel leuk vindt! Anders betalen ze toch niet elke keer om mij te zien in films? Dat klinkt misschien arrogant, maar ik ben lang niet altijd zo zeker geweest van mijn zaak. Dat vertrouwen is met de jaren gegroeid. Ik herinner me dat Tom Hanks, met wie ik speelde in de film Philadelphia, een keer naar me toe kwam en zei: ‘Waarom maak jij je zo’n zorgen over je Spaanse accent? Het klinkt juist heel exotisch, vrouwen zijn daar dol op!’ En ja, als Tom Hanks dat zegt, dan zal het best een kern van waarheid hebben.”

Mis je Spanje, na 23 jaar Hollywood, nog steeds?
“Natuurlijk!” antwoord hij als door een wesp gestoken. “Mijn roots liggen in Spanje, het land zit in elke vezel van mijn lichaam, in mijn hart, dat gaat er echt nooit uit. Ik heb er ook nog steeds veel vrienden en familie wonen die ik zo vaak mogelijk bezoek. Al is dat niet altijd even eenvoudig, de afstand is natuurlijk groot en ik heb eenvoudigweg te weinig tijd. Maar af en toe móet ik gewoon. Dan is de heimwee te groot en verlang ik ernaar om door de straten van Málaga te lopen. De Malaguenos, de lokale bevolking, zijn zo aardig en uitbundig, dat voelt bijna als familie. De enige therapie die dan helpt, is in een vliegtuig stappen en erheen vliegen. Kostte wat het kost.”

OOIT WAS HIJ DE HOMOSEKSUELE GELIEFDE VAN TOM HANKS

Dus Spanje helemaal loslaten is voor jou totaal geen optie?
“Dat zal echt nooit gebeuren, al word ik 100 jaar. Ik heb mijn eigen tapasbar ‘La Posada de Antonio’ in Málaga en ik loop nog elk jaar mee in de processie van ‘Virgen de Lágrimas y Favores’ tijdens de Semana Santa. Bovendien ben ik fervent supporter van Real Madrid en ben ik een paar jaar geleden mede-eigenaar geworden van een grote wijngaard van 230 hectare in de buurt van Málaga. Op deze wijngaard worden heerlijke wijnen gemaakt van de druivensoort Cabernet Sauvignon. Dus redenen genoeg om Spanje nooit los te laten. Stiekem droom ik er weleens van om in alle rust oud te worden in Spanje. Dat lijkt me heerlijk, om elke dag een siësta te houden onder de Spaanse zon, en ’s avonds te genieten van mijn eigen wijn. Maar voorlopig zit dat er nog niet echt in”.

Je hebt natuurlijk je gezin in Amerika waar je rekening mee moet houden?
“Samen met mijn ex-vrouw Melanie Griffith heb ik een dochter, Stella, van 20 jaar, die ik nog steeds niet graag alleen laat, ook al kan ze prima voor zichzelf zorgen en vindt ze zelf dat ze al heel volwassen is. Bovendien moet ik voor mijn werk bijna altijd in Amerika zijn. Melanie en ik zijn dan weliswaar een paar jaar geleden gescheiden, maar dat wil niet meteen zeggen dat we elkaar niet meer zien of spreken, of geen rekening met elkaar moeten houden. Als het in een huwelijk niet meer gaat, is het niet altijd vanzelfsprekend dat je elkaar gaat haten. Voor Hollywood begrippen waren Melanie en ik dan ook uitzonderlijk lang samen. Achttien jaar huwelijk is natuurlijk ook niet iets wat je ‘even’ snel wegpoetst en vergeet.”

Het klinkt bijna als een perfect huwelijk. Nooit problemen gehad of ruzie?
“Nee hoor, ook bij ons moest er weleens een rimpeltje worden gladgestreken, wat helaas bijna elke keer de pers bereikte. Want wie een ster is in Hollywood, leeft nu eenmaal in een glazen huis. De paparazzi duiken hier overal op. Vroeger vond ik het weleens moeilijk en ingewikkeld, zo’n leven in de schijnwerpers. Voortdurend word je gevolgd door mensen met camera’s, iedereen denkt alles over je te kunnen zeggen en schrijven. Maar ik heb ermee leren leven. Ik verstop me niet meer. Dat is ook niet nodig. De paparazzi weten intussen wel dat ze met mijn foto’s niet erg veel geld kunnen verdienen. Wat mij natuurlijk niet slecht uitkomt.”

SPANJE, ZIT IN ELKE VEZEL VAN MIJN LICHAAM, IN MIJN HART

Hoe kijk je terug op je relatie met Melanie?
“Het was de meest intense periode van mijn leven, een hele mooie periode, vol met liefde, maar het leven gaat door. Ik bewonder en respecteer Melanie enorm als moeder, als persoon en als actrice. Daar heb ik ook nooit een geheim van gemaakt en dat zal ik ook nooit doen. Daarom speelde ze ook in mijn film ‘Autómata’. Bovendien is zij de moeder van mijn prachtige dochter en de persoon van wie ik heb gehouden, nog steeds houd en altijd van zal blijven houden, ook al heb ik inmiddels een nieuwe liefde in zijn leven gevonden.” (De Nederlandse beleggingsadviseuse Nicole Kimpel red.). Maar juist omdat wij zoveel van elkaar hielden, begrepen wij dat het beter was om uit elkaar te gaan, ook al klinkt dat voor buitenstaanders wellicht wat ingewikkeld.”

Een paar jaar geleden heb je je debuut in de modewereld gemaakt. Vanwaar die keuze?
“Ik heb gedurende meer dan 20 jaar gewerkt aan parfums en die wereld ligt erg dichtbij die van de mode. Het een kan dan ook niet zonder het ander vind ik zelf. Dat wil niet zeggen dat ik meteen alles wist van het ontwerpen. Ik moest eigenlijk alles leren, ik wilde ook alles leren. Werkelijk alles wilde ik weten, was de hele dag aan het vragen hoe iets moest, hoe iets werkte. Maar niet alle benodigde vaardigheden zijn even makkelijk, zoals het naaiwerk, dat is gewoon erg moeilijk, maar ook dat heb ik mezelf aangeleerd, al was het een harde weg. En dan heb ik het niet eens over patronen, schetsen, research, ik heb het echt allemaal moeten leren. Maar ondanks dat ik in het begin er niet heel veel van wist, is het toch veel minder ver van mijn bed dan je in eerste instantie zou denken. Tenslotte is het aan het eind van de rit allemaal gewoon artistiek, net als acteren.”

IK ZAL ALTIJD VAN HAAR BLIJVEN HOUDEN, OOK AL HEB IK INMIDDELS EEN NIEUWE LIEFDE IN MIJN LEVEN GEVONDEN

We nemen afscheid en hij loopt nonchalant naar een volgend tafeltje waar een donkerharige vrouwelijke reporter al ongeduldig op hem zit te wachten, en waar hij, wellicht, weer hetzelfde verhaal mag vertellen. Ook daar zal hij de dame in kwestie aankijken met zijn bruine kijkers, en ook daar zal hij met zijn natuurlijke charme het hart veroveren van de vragenstelster. Ik pak mijn spulletjes bij elkaar en passeer zijn stoel bij het weggaan. Hij kijkt mij aan en zegt: “Een klein momentje nog. Val jij echt alleen maar op vrouwen?” Ik lag vriendelijk naar hem en zeg: “Jij toch ook? En weet je, Antonio, ik val op vrouwen, maar heb niet meteen een hekel aan mannen. Ik hoef ze alleen niet per sé naakt te zien.” Hij moet lachen. “Jammer”, zegt hij, “erg jammer.” En even, heel even, voel ik mij de mooiste vrouw ter wereld.


Interview: Cristina Danneels
Fotografie: Columbia Pictures · The Grosby Group