Ik zit in het vliegtuig naast een knaap die verdacht veel op Dotan lijkt. Maar omdat er zoveel knapen op Dotan lijken, zeg ik maar niets, want voor het zelfde geld heet hij geen Dotan en dan beledig je misschien iemand onbewust. Of hij heet wel Dotan, maar is danVerder lezen…

Ruim twintig jaar geleden heb ik met mijn vrouw het prachtige klooster van Montserrat, nabij Barcelona, bezocht. Het klooster ligt in het gelijknamige gebergte, dat zijn naam dankt aan de typische vorm, die met heel veel fantasie op een kam lijkt. Klaarblijkelijk hebben de Catalanen meer fantasie dan ik, wantVerder lezen…

Hij kijkt mij recht aan. Ik zie de twijfel in zijn kleine kraaloogjes; ‘Moet ik blijven zitten of vluchten?’ De reuzekakkerlak zit, nota bene op míjn broodje kaas, heerlijk te genieten van het lentezonnetje. Zelden zo’n uit de kluiten gewassen exemplaar gezien. De zojuist door mij genomen hap hangt nogVerder lezen…

De pijn, veroorzaakt door brandende spieren, waarvan ik niets eens wist dat ik ze had. Het zweet dat, als ware mijn poriën de Niagara Watervallen, langs mijn lichaam stroomt en zorgt dat het beetje kleding dat ik draag binnen enkele tellen doorweekt is. De keiharde muziek, voor zover je eenVerder lezen…

Heb je enig idee hoelang ik heb gezocht?” vroeg hij. “Alle kastjes heb ik overhoop gehaald voordat ik de lucifers had gevonden. Waarom had je die achter in de kast verstopt? Was je bang dat ik het huis zou laten afbranden? En even uitleggen hoe de vaatwasser werkt was zekerVerder lezen…

Ik ga zitten op de mij toegewezen stoel. De kapper, een klein, negroïde, gerimpeld, oud kaal mannetje, begint met het laten zakken van de stoel in standje grondniveau. Vervolgens pakt het trolletje een opstapje. Ondanks alles is het doel van zijn schaar, mijn hoofd, nog steeds buiten zijn bereik. OfVerder lezen…

Gaan we nog iets leuks doen vandaag?”, vraagt mevrouw van Oranje. Het is de standaardvraag voor de zondagochtend als we aan het standaard ontbijtje zitten met het standaard broodje, het standaard theetje en het standaard eitje. “Het eitje smaakt me niet vandaag, een andere legbatterij?”, vraag ik vanuit een voorafVerder lezen…

De nachtmerrie uit mijn kinderjaren was, met stip, de polonaise die, zoals in die tijd algemeen gebruikelijk, losbarstte in onze familie, meestal bij de feesten van opa en oma in Amsterdam. Vaak was er dan al een aanzienlijke hoeveelheid citroenjenever, bessen en jonge klare in het gezelschap gegoten. Met alsVerder lezen…