Kleurrijki Spanje - Jacqueline van Tol

AVONTUUR AAN DE COSTA BLANCA

AVONTUUR AAN DE COSTA BLANCA

Het is weer rustig aan de Costa Blanca. De stranden zijn leeg en zelfs de overwinteraars hebben zich teruggetrokken in hun villa’s bij de haard. Een mooie dag dus om een wandeling te maken. Met een vriend, vriendin en twee honden trek ik de heuvels in achter het dorpje Senija. De gevlekte Springer Spaniël sprint voor ons uit. Onvoorstelbaar wat een energie er in dat jonge hondenlijf zit! Hij jumpt over rotsblokken, kruipt onder doornige struiken door en kijkt 50 meter verder eens achterom of we hem wel kunnen bijbenen. No chance.

Hoewel de zon schijnt, is de lucht nog fris; ik ben blij met mijn bodywarmer, want mijn handen zijn al ijskoud. Bedachtzaam zet ik mijn lichte sportschoenen (bergstappers staan helaas in Nederland) tussen de puntige stenen en sta af en toe stil om van het ruige landschap te genieten. Na een uur klauteren staan we aan de rand van een vallei, of liever gezegd: afgrond. Wat nu? “Jij wist de weg toch Thomas?”- “Ik?” Hij fronst ongelovig zijn wenkbrauwen. “Nee hoor, ik dacht dat hier wel een pad zou zijn.” Janine en ik kijken elkaar veelbetekenend aan. Het is weer zover. De weg kwijt. Optie 1: hetzelfde rotspad terug lopen wordt direct verworpen. Optie 2: doorlopen naar Llíber en daar een cortado nemen op een pittoresk terras klinkt aanlokkelijk. Maar daarna? Geen van ons kent een wandelpad, waar de honden vrij kunnen lopen en dat ons van Llíber naar de auto leidt. “Er komt wel een oplossing.” zegt Thomas vol vertrouwen. En verdraaid. Vlak voor Llíber stopt een Nederlandse Volvo. Jazeker is er een pad, dwars door de wijnvelden. Met een grote grijns kijkt Thomas ons aan. Óp naar de koffie!

Op het dorpsterras zitten een paar wielrenners in fluorescerende pakjes aan witte plastic tafels van de enige bar die open is. Verder lijkt het uitgestorven en in stilte genieten we van onze koffie. In de lage plantenbak naast mij groeit een papegaaiplant, zijn oranje en lila ‘kop’ steekt fel af tegen de groene bladeren. Achter het smeedijzeren hek zie ik een lager gelegen plein waar enkele boompjes met ranke stammen hun schaduw werpen op de dorpskat, die lekker lui ligt uitgestrekt naast een lantaarnpaal. De witte, lindegroene en zalmkleurige huizen om het plein maken me vrolijk. Gesterkt lopen we even later tussen de wijnranken, die er zeer verschrompeld uitzien. Zullen ze ooit nog een vrucht dragen? Hoewel de knalblauwe lucht waartegen de silhouetten van de hoge heuvels zich aftekenen anders doet vermoeden, is het ook hier dus echt winter.

Na een tocht van 4,5 uur weten we de auto op goed geluk te vinden. Volgende keer toch eerst een route bepalen, beloven we elkaar. Hoewel… op avontuur gaan in het achterland van de Costa Blanca heeft zeker zijn charme!

Jacqueline van Tol


Jacqueline van Tol heeft een bijzondere passie voor kleur én voor Spanje. Aan de Costa Blanca schildert zij, geeft zij workshops en interieuradviezen. Door de kleurrijke wereld die zij creëert inspireert zij velen met beeld en woord. In haar column ‘Kleurrijk Spanje’ deelt zij op unieke wijze haar ervaringen door deze te combineren met een door haar gemaakt aquarel.