Jan Dulles komt kijken... in Casa la Naranja in Pedreguer

JAN DULLES KOMT KIJKEN… BIJ BED&BREAKFAST CASA LA NARANJA IN PEDREGUER

JAN DULLES KOMT KIJKEN… BIJ BED&BREAKFAST CASA LA NARANJA IN PEDREGUER

Ik mag een paar dagen gaan kijken bij Bed&Breakfast ‘Casa la Naranja’ in Pedreguer. Hier vraag ik mij af wat de belangrijkste reden voor iemand is om te willen emigreren. Soms ligt dat gevoelig, soms lijkt het voorbestemd. Het is in ieder geval altijd interessante stof tot nadenken. Vind ik dan. De meesten zijn gewoon klaar met de Nederlandse hokjesgeest en de dagen, weken, jaren die, hoe ouder je wordt, steeds meer op elkaar gaan lijken. Het leven wordt als ‘Groundhog Day’. Zo zei iemand het laatst tegen mij en dat vond ik wel een treffende vergelijking. Zoals in de gelijknamige film waarin Bill Murray elke ochtend wakker wordt op dezelfde dag. Vervolgens moet hij uitzoeken wat daarvan de bedoeling is en hoe hij daar uit moet breken.

Voor Jolande had het vertrek geen hele diepe betekenis. Ze was sowieso al niet honkvast want ze had haar geboortestad Yerseke in Zeeland al op jonge leeftijd verlaten. De rest van haar leven, tot een jaar geleden, heeft ze in Rotterdam doorgebracht. Daar is ze ook haar man tegengekomen, waarmee ze samen een zoon heeft grootgebracht. Allebei hadden ze ook een goeie baan. Ook geen saaie baan. Maar zoon Joost is ondertussen 25 en het huis uit, ze waren toe aan iets nieuws en dat in een aangenamer klimaat. Niet meer in de file staan op druilerige herfstdagen. Ze hadden ook niet per sé de voorkeur voor Spanje maar wilden zich gewoon vestigen op de plek in Europa waar het klimaat het allerbeste was. Met die wens in het achterhoofd zijn op onderzoek gegaan en, zoals veel mensen aan de Costa Blanca natuurlijk allang weten, in de regio Valencia/Alicante uitgekomen.

Zoektocht
Natuurlijk gingen ze niet over 1 nacht ijs want ze waren wel van plan een Bed&Breakfast te beginnen waar ze ook financieel afhankelijk van zouden gaan worden, dus alles moest wél gelijk goed. Ze hadden een bepaald budget en wisten precies hoe groot het huis moest zijn en hoeveel kamers ze wilden. Zo hebben ze tientallen huizen bezocht, waarvan de meeste die ze te zien kregen totaal niet aan hun wensen voldeden. Uiteindelijk kwamen ze uit bij een huis in de buurt van het dorpje Pedreguer, in het achterland van Dénia, op een perceel van 10.000 m2 met uitzicht op zee. Het huis, van een Nederlander, was verlaten en de tuin al jaren niet onderhouden. Het gras stond meters hoog, met tientallen dode sinaasappelbomen en in het huis was het een bende. Jolande en haar man zagen onmiddellijk de potentie van dit huis en gingen onderzoeken of de noodzakelijke verbouwingen en het runnen van een Bed&Breakfast toegestaan waren. Als snel wist de ingehuurde architect te vertellen dat beide geen probleem hoefde te zijn en kon tot koop overgegaan worden.

CASA LA NARANJA IS GEEN GEWOON BED&BREAKFAST, HET IS EEN BELEVENIS

Niet zonder hobbels
Toch bleek de aankoop niet zonder hobbels te gaan. Een taal van valse beloftes was wat de verkoper bezigde. Dit zenuwslopende, demotiverende verhaal over de malafide verkoper en zijn praktijken, ingehuurde makelaars en een advocaat die niet alles vertelden hebben ze zelfs in z’n geheel op hun website geplaatst en is voor een toekomstig emigrant zeer interessant en belangrijk om te lezen. Ook als je geen Bed&Breakfast wilt beginnen. Als je al die dingen van tevoren weet dan begin je er niet aan… denk ik ook altijd als ik naar het programma ‘Ik vertrek’ kijk. Maar uiteindelijk zijn emigranten van nature vastberaden doorzetters en komt het in de meeste gevallen toch goed.

Flappie-syndroom
Zo kunnen betrokkenen er achteraf vaak toch nog om lachen onder het genot van een drankje in de Spaanse avondzon. Je houdt er in ieder geval goede verhalen aan over. Zo zaten we dan ook die eerste avond met z’n drieën nog even na te praten over die aanloopperiode waarbij ze ook precies aangavenen aanwezen wat er allemaal verbouwd, verwijderd en bijgebouwd moest worden voordat het Bed&Breakfast klaar was om gasten onder te kunnen brengen. En over de 17 vrachtwagens met cactussen die verwijderd moesten worden om het uitzicht vrij te maken op de talloze sinaasappelbomen (vandaar Casa La Naranja) en de zee in de verte. Het is niet gebruikelijk in een Bed&Breakfast dat er avondeten geserveerd wordt en dat doen ze normaal ook niet. Maar omdat  ik een ‘speciale’ gast was  werd ik die avond uitgenodigd om mee te eten in de huiskamer op de eerste verdieping. We aten een stoofschotel met konijn. Moet ik bij mijn vriendin niet mee aankomen trouwens… maar ik vond het heerlijk. ‘Joh, dat smaakt net als kip’ zei ik later nog tegen haar aan de telefoon maar ze wilde er niks over horen. Het Flappie-syndroom denk ik.

Verwennerij
Jolande en haar man zijn perfect voor deze job. Niets is aan de toeval over gelaten en alles is perfect wat mij betreft. Vier heerlijke, splinternieuwe slaapkamers met badkamers die elke dag worden schoongemaakt en televisie (waar ik uiteraard geen gebruik van wenste te maken). De volgende ochtend toen ik wakker werd en me uitrekte in het zonnetje naast het zwembad werd er een drie-gangenontbijt voorbereid in de ontbijtkeuken. En niet omdat ík het was want zo’n ontbijt krijgt iedere gast van Bed&Breakfast Casa la Naranja. Wát een verwennerij. En die sinaasappelsap van net geplukte sinaasappels uit de tuin…. ik heb het nog nooit zo lekker geproefd.
Na het ontbijt namen ze mij mee voor een ochtendwandeling rond het huis. Een rondje van een kilometer of 5 langs de sinaasappel- en andere gaarden naar het dorpje Pedreguer. Het was rustig in het dorp. ‘Het is vast weer een feestdag, of het is gisteren een feestdag geweest vandaar dat alle winkels dicht zijn’ zeiden ze. In Spanje hebben ze zoveel feestdagen dat het bijna onmogelijk is om bij te houden. Vooral voor een Nederlander die er nog niet zo lang woont. Onderweg bespraken we vol verwondering de Spaanse mentaliteit en hoe die zich vertaalt naar de Spaanse politiek en regelgeving. Totale chaos… althans… in de ogen van een Nederlander. Onderweg zagen we verschillende huizen die waarschijnlijk ooit illegaal gebouwd zijn. ’Maar als ze er maar lang genoeg staan zonder op te vallen, worden ze vanzelf legaal’. Of de bouw wordt halverwege stopgezet en ze gaan nooit meer verder. Dingen die in Nederland ondenkbaar zijn sinds 1950, zijn in Spanje heel normaal.

MENSEN EEN LEUKE TIJD BEZORGEN STAAT IN BEIDE BEROEPEN VOOROP

Onbeperkt gesprekstof
Die avond leek het me leuk om even te kijken in de twee dichtstbijzijnde stadjes Dénia en Jávea op zo’n 10 minuten rijden richting het water. Jolande bood  aan om me rond te leiden en dat sloeg ik niet af. Ze wisten ook een paar leuke restaurantjes namelijk, die ik anders nooit zou bezoeken in mijn eentje… dus graag!! Beide vissersplaatsen zijn in de zomermaanden drukbezocht en in de winter zijn er veel Nederlandse overwinteraars te vinden net als in Calpe en Benidorm verderop. Toen wij er waren was het nog vrij rustig en het was ook nog niet warm genoeg voor de terrassen dus we belandden in restaurant ‘Sotavent’ waar we fantastisch eten kregen. Het restaurant heeft, zoals meer restaurants hier, een zeer sfeervolle binnentuin die je bij binnenkomst vanaf de straatkant niet zou verwachten. Tijdens het eten bespraken we het leven van een Nederlandse zanger en vergeleken het met het uitbaten van een Bed&Breakfast in Spanje. Nou ja… ‘mensen een leuke tijd bezorgen’… dat staat in beide beroepen voorop. Het was duidelijk dat we er alle drie evenveel en goed over nadenken, en dat moet ook want het gaat niet vanzelf. Zeker niet in het begin. Social media zijn belangrijker dan ooit. Of je nou wil of niet. Eigenlijk hadden we raakvlakken te over, dus onbeperkt gesprekstof.

I’ll be back
Zoals veel Rotterdammers is Jolande, geïnspireerd door de Marathon van Rotterdam, een fervent hardloopster geworden. En dat heb ik geweten. Ikzelf ben maar een amateur mooi-weer-hardloper die ieder jaar weer opnieuw zijn uiterste best moet doen om z’n rondje uit te bouwen tot 10 km. Zo ver was ik dus nog niet maar ik ging de uitdaging toch aan. Samen met Jolande een rondje hardlopen tussen de sinaasappelgaarden. In het begin ging ik best lekker maar het was de glooiing van het landschap die me na 7 km de das om deed. ‘Nou je mag trots wezen hoor’…  stak Jolande me meerdere malen een hart onder de riem toen ik diep zuchtend achter haar aan liep te sjokken die laatste 500 meter naar de Bed&Breakfast, maar ik was zelf niet echt blij met het resultaat. But I’LL BE BACK!

Valencia
Het was lekker zonnig weer toen we terug kwamen van het hardlooprondje en stond er opnieuw een drie-gangen ontbijt klaar. Ik besloot die middag een ritje te gaan maken naar Valencia. Op een uur rijden van Casa La Naranja. Brian, een vriend van me geeft zangles aan het conservatorium in Valencia en is daar elke week van maandag tot en met woensdag. Ik dacht: dan ben ik daar precies als Brian pauze heeft en kunnen we samen lunchen, maar mijn navigatie in de auto leidde me langs de toeristische route en niet over de tolweg. Zo kwam ik in een paar heuse files terecht en daardoor niet meer op tijd voor de lunch. Toen ik in Valencia aankwam begon het onophoudelijk te regenen. Ik hou niet van regen dus besloot te gaan ‘schuilen’ in de Kathedraal van Valencia, Catedral de Santa María, midden in het centrum.
Ik kan er niks aan doen maar door mijn katholieke afkomst vind ik het fijn om in een kerk te zitten of rond te lopen. De klassieke bouwstijlen, de kunstwerken, de stilte, de mythen… ik vind het allemaal fascinerend. Of het allemaal waar is of niet, dat doet er niet toe voor mij. De kathedraal van Valencia is ongeveer 800 jaar oud en er zijn vele kunstschatten te zien. Geweldige schilderijen van o.a. Francisco Goya en het belangrijkste stuk: Een heilige graal. Jezus zou persoonlijk uit deze kelk hebben gedronken. Ook een verzonnen verhaal natuurlijk, maar toch…

DOOR MIJN KATHOLIEKE AFKOMST VIND IK HET FIJN OM IN EEN KERK ROND TE LOPEN

Babyperikelen
Het meeste indruk op mij maakte het beeld van Maria met het kind op schoot en het verhaal daarbij. De kathedraal van Valencia is toegewijd aan de heilige maagd Maria en het beeld is een item waarvoor vele bedevaarders speciaal hier naartoe komen. In de 19e eeuw was het een gebruik dat zwangere vrouwen een offer kwamen brengen bij het beeld en vervolgens negen rondjes moesten lopen om de banken van de kerk. Voor iedere zwangere maand een rondje. En dan kwam het allemaal wel goed met je baby. Je verzint het niet… maar ja… in die tijd waren er nog geen echo’s en andere technieken dus men zocht geestelijke houvast in de kerk. Ik ben blij dat mijn vriendin onmiddellijk in een ziekenhuis terecht kon vanaf het moment dat ik haar bezwangerd bleek te hebben. Oh ja… ik word vader. Ik had er heel even niet aan gedacht. Dat komt niet vaak meer voor de laatste tijd. Mijn leven gaat voorgoed veranderen vanaf november en om daar alvast aan te wennen bracht ik een bezoek aan de kinderafdeling van El Corte Ingles, oftewel: ‘de Bijenkorf van Spanje’. Als er 1 plek is waar ik niet graag kom dan is het in zo’n druk warenhuis, maar ik móet er een beetje aan gaan wennen. Dus ik heb daar het eerste cadeautje gekocht voor mijn te verwachten kind. Een pluchen hondje. We noemen hem nú al Waffie. Zo begint het dus allemaal.

Boodschap van Groundhog Day
Teruggekomen bij Casa La Naranja bleek dat het daar de hele dag niet geregend had. Had ik verdorie een hele middag slecht weer gehad in Valencia. Nou ja… zo gaan die dingen. Het weer blijft onvoorspelbaar. Vandaar dat Spanjaarden daar niet zo mee bezig zijn. Ieder weertype heeft z’n charmes en de regen is bovendien belangrijk voor de tuinen. De tuin waarvan ze ieder plantje en iedere boom ondertussen leren kennen. ‘Kijk, dat is een Hop’… wijst ze naar het piepkleine vogeltje dat boven ons langs vloog. ‘Die heeft zo’n grappig kuifje, daar kun je hem aan herkennen’. Vervolgens vertelt ze over een bepaalde agressieve kever waar alle buren bang voor zijn: ‘Die vreet in z’n eentje een hele palmboom van binnenuit kapot, zoals hier’ en ze laat de overgebleven stam zien van wat ooit een grote sterke boom was geweest. ‘Doodzonde voor de tuinen, dus dit moeten we goed in de gaten houden en de juiste bestrijdingsmiddelen gebruiken’. Het zijn die kleine dingetjes waar je weer meer oog voor gaat krijgen en die je weer meer gaat waarderen, des te langer je hier woont. En natuurlijk gaan dán de dagen uiteindelijk óók allemaal op elkaar lijken, maar wél zonder stress, in een rustig tempo… in het zonnetje. Zo was ook de uiteindelijk boodschap van de film ‘Groundhog Day’: Toen de hoofdrolspeler uiteindelijk vrede had gekregen met het feit dat elke dag dezelfde was, en van alles de schoonheid kon zien, ging zijn leven pas weer verder.

Ik dank Jolande en Theo hartelijk voor de enorme gastvrijheid en wil iedereen aanraden eens een dag of drie bij deze gezellige Rotterdammers te gaan logeren. Casa La Naranja is méér dan een Bed&Breakfast. Het is een beleving.

Jan Dulles


Fotografie: Jan Dulles, privé archief, Ferry ten Brink

Bed & Breakfast Casa la Naranja · Partida Campell 5-E · 03750 Pedreguer (Alicante) · Spanje
Tel.: +31 622 567 340 · E-mail: info@casalanaranja.nl ·Web: www.casalanaranja.nl


In zijn rubriek ‘Jan Dulles komt kijken’ doet Jan Dulles, zanger van de Volendamse formatie ‘De 3JS’, op zijn eigen originele en enthousiaste wijze, verslag van zijn ervaringen tijdens zijn verblijf van enkele dagen op telkens een andere unieke accommodatie in Spanje. Jan bezoekt de bezienswaardigheden in de omgeving, gaat enkele dagen op in het Spaanse leven, ruikt aan de cultuur en neemt het verhaal achter de mensen die hij ontmoet mee in zijn verhaal.

Heeft u een slaapplekje voor Jan? 
Heeft u een unieke, beetje vreemde, ronduit rare of gewoon hele mooie accommodatie in Spanje en lijkt het u leuk om Jan Dulles een paar nachtjes over de vloer te hebben?  Stuur dan een e-mail, met daarin de locatie van de accommodatie, uw naam en telefoonnummer naar redactie@vivamagazine.es en wie weet, is uw accommodatie binnenkort hier te bewonderen.